Zo’n 30 kilometer ten noorden van Luang Prabang is een heule mooie waterval. Daar moesten we heen, en niet met een stomme tuk tuk van 20 dollar, maar sportief met de mountainbike! Die 30km tussen Luang Prabang en de waterval bestaan namelijk vooral uit mountains. Gelukkig wist Anke dat niet van tevoren. Wat een tocht. Klimmen en dalen, hoge en lage versnelling, zweten en waaien, natuur en dorpjes, kinderen en koeien. Mooie waterval met echte blauw-groene zwemplasjes, veel toeristen wel.

De terugweg dan! Aangezien het bijna nieuwjaar is (14, 15 en 16 april) zijn de kinderen al flink aan het oefenen. Niet met rotjes afsteken, maar met water op elkaar gooien. Een eerlijk alternatief. Op onze route kwamen we langs dorpjes waar de kinderen langs de weg stonden met tonnen water en kleine pannetjes. Overal kon je ‘t krijgen. Scooters en fietsers waren vooral de bok. Drijfnat kwamen we weer aan in Luang Prabang na in totaal zo’n 5 uur fietsen (3 uur heen, 2 uur terug), en ik gok een dikke 60km op de teller.

Na Luang Prabang (een week!) gaan we verder. We dachten erover om naar het noorden te gaan, maar dan moesten we uiteindelijk toch weer terug om Vientiane te bezoeken. Dus het zuiden: Van Vieng. Daar gaat iedereen heen, en daarom hadden we er niet zo heel veel zin in. Maar goed. Na een weer misselijkmakende, maar mooie busreis en het opzoeken van een Guesthouse hadden we tijd om wat door het stadje te lopen, en het is eigenlijk best wel prima. Veel toeristen hier (vooral vanwege het tuben, daarover later meer), maar ook hele leuke plekjes langs het riviertje, waaronder ons guesthouse.

Grotten dan! Scooter huren en Van Vieng uitrijden naar een klein dorpje waar mooie grotten in de buurt zijn. Een wat ouder, pezig mannetje vroeg ons cave? en wij knikten van yes. Hij begon voor ons uit te lopen dus we volgden hem. De beste man sprak geen woord Engels, maar bracht ons naar een hutje waar we ieder een zaklamp kregen, 5.000 kip toegang betaalden en doorliepen naar grot 1. Dit was een grot van zo’n 3km lang, waar geen enkele vorm van licht aanwezig was. Naast onze 3 zaklampjes was het dus pikke pikke donker. Ons pezige gidsje klauterde met zijn slippers overal op, tussen en door. Een stuk sneller dan wij. Het enige wat uit hem kwam was zo nu en dan ‘botcho hid’ wat Laos-engels is voor ‘Watch your head’. Onze head watchen deden we. De tocht bracht ons naar een ondergronds meertje, waar onze gids in zwom (wij niet). Toen konden we weer terug. Na bezweet het daglicht weer te hebben bereikt bracht gidsje ons naar grot 2. Een stuk minder lang en diep (godzijdank) maar wel net zo donker, en we waren er net zo alleen. Aan het eind van grot 2 werden we teruggebracht naar het dorpje, maar eerst stopte gidsje halverwege en zei ‘money for guide’ (hij heeft een heel effectief vocabulaire). We gaven hem blij 10.000 kip (ongeveer een dollar), maar hij kraste met een steentje 50.000 in de grond, en voegde verbaal toe one person. Ja hallo, 100.000 kippetjes, dat hadtie best mogen vertellen voor hij ons meenam. Amehoela dus. Na een poosje ongemakkelijk proberen uit te leggen dat hij het eerder had moeten zeggen en dat we het niet hadden, liet hij ons gaan.

Laos is erg leuk. De mensen zijn hier heel vrolijk en vriendelijk, en er zijn heel veel kinderen. Ze roepen allemaal Sabai dee! (hallo) naar ons, en dat roepen wij dan terug. Eerlijk is eerlijk.

En oh ja, d’r is hier ook heel lekker eten. Ik denk dat met name de Peter Grauzen op deze aardbol dat wel kunnen waarderen. Het gerecht gaat verscholen onder diverse namen, van Laab naar Lap of zelfs Larp, maar laat je niet in de luren leggen! Het gerecht bestaat een soort van salade met vlees (kip, rund of varken), met heul veul verse munt, koriander, pepers en dikke stukken knoflook. Dat pak je met een stuk kool of sla samen met een lading vissaus en sambal met een bolletje sticky rice en jum jum. Khob chai roep je dan. Jazeker.

Oké doei!