Zo’n 30 kilometer ten noorden van Luang Prabang is een heule mooie waterval. Daar moesten we heen, en niet met een stomme tuk tuk van 20 dollar, maar sportief met de mountainbike! Die 30km tussen Luang Prabang en de waterval bestaan namelijk vooral uit mountains. Gelukkig wist Anke dat niet van tevoren. Wat een tocht. Klimmen en dalen, hoge en lage versnelling, zweten en waaien, natuur en dorpjes, kinderen en koeien. Mooie waterval met echte blauw-groene zwemplasjes, veel toeristen wel.

De terugweg dan! Aangezien het bijna nieuwjaar is (14, 15 en 16 april) zijn de kinderen al flink aan het oefenen. Niet met rotjes afsteken, maar met water op elkaar gooien. Een eerlijk alternatief. Op onze route kwamen we langs dorpjes waar de kinderen langs de weg stonden met tonnen water en kleine pannetjes. Overal kon je ‘t krijgen. Scooters en fietsers waren vooral de bok. Drijfnat kwamen we weer aan in Luang Prabang na in totaal zo’n 5 uur fietsen (3 uur heen, 2 uur terug), en ik gok een dikke 60km op de teller.

Na Luang Prabang (een week!) gaan we verder. We dachten erover om naar het noorden te gaan, maar dan moesten we uiteindelijk toch weer terug om Vientiane te bezoeken. Dus het zuiden: Van Vieng. Daar gaat iedereen heen, en daarom hadden we er niet zo heel veel zin in. Maar goed. Na een weer misselijkmakende, maar mooie busreis en het opzoeken van een Guesthouse hadden we tijd om wat door het stadje te lopen, en het is eigenlijk best wel prima. Veel toeristen hier (vooral vanwege het tuben, daarover later meer), maar ook hele leuke plekjes langs het riviertje, waaronder ons guesthouse.

Grotten dan! Scooter huren en Van Vieng uitrijden naar een klein dorpje waar mooie grotten in de buurt zijn. Een wat ouder, pezig mannetje vroeg ons cave? en wij knikten van yes. Hij begon voor ons uit te lopen dus we volgden hem. De beste man sprak geen woord Engels, maar bracht ons naar een hutje waar we ieder een zaklamp kregen, 5.000 kip toegang betaalden en doorliepen naar grot 1. Dit was een grot van zo’n 3km lang, waar geen enkele vorm van licht aanwezig was. Naast onze 3 zaklampjes was het dus pikke pikke donker. Ons pezige gidsje klauterde met zijn slippers overal op, tussen en door. Een stuk sneller dan wij. Het enige wat uit hem kwam was zo nu en dan ‘botcho hid’ wat Laos-engels is voor ‘Watch your head’. Onze head watchen deden we. De tocht bracht ons naar een ondergronds meertje, waar onze gids in zwom (wij niet). Toen konden we weer terug. Na bezweet het daglicht weer te hebben bereikt bracht gidsje ons naar grot 2. Een stuk minder lang en diep (godzijdank) maar wel net zo donker, en we waren er net zo alleen. Aan het eind van grot 2 werden we teruggebracht naar het dorpje, maar eerst stopte gidsje halverwege en zei ‘money for guide’ (hij heeft een heel effectief vocabulaire). We gaven hem blij 10.000 kip (ongeveer een dollar), maar hij kraste met een steentje 50.000 in de grond, en voegde verbaal toe one person. Ja hallo, 100.000 kippetjes, dat hadtie best mogen vertellen voor hij ons meenam. Amehoela dus. Na een poosje ongemakkelijk proberen uit te leggen dat hij het eerder had moeten zeggen en dat we het niet hadden, liet hij ons gaan.

Laos is erg leuk. De mensen zijn hier heel vrolijk en vriendelijk, en er zijn heel veel kinderen. Ze roepen allemaal Sabai dee! (hallo) naar ons, en dat roepen wij dan terug. Eerlijk is eerlijk.

En oh ja, d’r is hier ook heel lekker eten. Ik denk dat met name de Peter Grauzen op deze aardbol dat wel kunnen waarderen. Het gerecht gaat verscholen onder diverse namen, van Laab naar Lap of zelfs Larp, maar laat je niet in de luren leggen! Het gerecht bestaat een soort van salade met vlees (kip, rund of varken), met heul veul verse munt, koriander, pepers en dikke stukken knoflook. Dat pak je met een stuk kool of sla samen met een lading vissaus en sambal met een bolletje sticky rice en jum jum. Khob chai roep je dan. Jazeker.

Oké doei!

Hoofdstuk 2 van de doldwaze reisavonturen van David en Anke. Met een boot de Mekong over jakkeren was ons plan, om vanuit Thailand in Luang Prabang (Laos) aan te komen. We moesten naar Chiang Kong, vlakbij Chiang Rai. Vertrek vanuit Pai, maar helaas moesten we naar Chiang Mai reizen om verder te kunnen. De oplettende lezer ziet het al… daar kwamen we vandaan! Reistechnisch gezien een beetje een tegenvaller, maar Pai zien was in ieder geval echt de moeite waard… dus vrede. Een lange reisdag werd het, met twee flinke busritten (en busritten zijn hier best flink, door de bergen).

Maar goed, na die twee flinke ritten waren we in Chiang Rai. Omdat de stad nog enige omvang had verdiende het 2 nachten van onze aanwezigheid voordat we door zouden reizen naar Chiang Khong. Leuke marktjes, lekker eten, goedkoop slapen op keiharde stro-matrassen met kuilen erin (of zoals Anke: op de grond!). Je kent het.

Door naar Chiang Khong! Want dat ligt aan de ene kant van de Mekong, met aan de andere kant Huay Xai, Laos! Hét startpunt om in Laos te komen, en vanuit daar met een boot verder te reizen naar Luang Prabang (de oude hoofdstad van Laos). Niet zomaar een boot, maar geheel in Laos-stijl: een slowboat. Die doet er twee dagen over, met één overnachting halverwege in Pakbeng. Daar aangekomen onze eerste Beerlao verschalkt, Lào Láo (Laos’ whiskey) gedronken en onze eerste kippetjes uitgegeven. Dag varen later en we zitten in Luang Prabang. Guesthouses met gratis bananen, heuvels beklimmen, fietsen huren, waterbuffelburgers eten. Het kan hier allemaal.

Eerste indrukken (Laos):

- Geen ladyboys hier (of gaan die allemaal naar Thailand?)
- Iedereen speelt jeu de boules en ze eten hier bagguettes (ik zie een patroon…! Foux du fa fa)
- Avondklok! Om half 12 gaan alle café’s/restaurants/bars dicht, om middernacht moet officieel iedereen op het adres zijn waar ze ingeschreven staan. Geen nachtleven hiero.
- Geld is ingewikkeld, US Dollars/Laos Kip wisselen zich af, en op sommige plekken kun je ook met Thaise Baht betalen. Veel omrekenen.

Doei!

Na afscheid genomen te hebben van ons vaste pannenkoekvrouwtje in Chiang Mai zitten we nu in Pai! Een klein stadje op zo’n 3-en-een-half uur rijden vanuit Chiang Mai. Voor zo’n klein stadje zijn er veel toeristen, en dus ook leuke barretjes en restaurantjes. Waaronder favorieten: ting-tong en het schattige whiskey station.

De eerste dagen hebben we vooral de hitte gemeden door overdag toevlucht te zoeken in ons bijzonder comfortabele guesthouse. Onder andere door een klein ongelukje van David, waarbij hij de dood in de ogen heeft gekeken zonder te knipperen. Teen heel lullig gestoten vlak voor het politiebureau. Het stukje nagel dat eraf kwam kon hij ruilen tegen een ritje achterop de pliesie-motor naar het ziekenhuis. David is nu gehandicapt met een halve linker-grote-teennagel.

Het artistieke en muzikale Pai is een fijne afwisseling na het drukkere (maar niet te drukke, hoor!) Chiang Mai. De sfeer is hier gemoedelijk. ’s Avonds koelt het bijzonder prettig af, waardoor de hitte overdag prima te overleven is. Iedereen is overdag toch weg of aan het slapen, en ’s avonds loopt iedereen rond. Goed ritme. Veel verschillende soorten mensen ook, van Britse drankjongeren tot hippies en familietjes. We zijn hier ook nog een ouwe bekende uit Pakchong (remember?) tegen het lijf gelopen. Thailand is klein!

Vandaag hebben we een scootertje gehuurd! Voor slechts 100 batjes (2 euro?) de hele dag crossen op een benzinetank die je vol gooit voor 60 batties. Het rondrijden was erg goed, met z’n tweeën op het scootertje (chauffeur voor-, cameraploeg achterop). Veel gezien. Filmpje bewijst.

Scooterfilmpje from David G on Vimeo.

Morgen naar Chiang Rai (R!), en vanuit daar met de boot door naar Laos zoals we beloofd hadden. Plaatjes kijken, d’r staan nieuwe op!

Doehoei!

Op naar het noorden! 21.01 uur (Thaise tijd) vertrok onze nachttrein vanuit Ayuthaya naar Chiang Mai. 20.00 uur waren we braaf aanwezig op Ayuthaya Centraal. Na een anderhalf uur stapten we in onze trein. Een lief, tenger treinstewardesje onthaalde ons met twee grote Changetjes. Na het kijken van de intrain movie the Beach (hoe toepasselijk) op het eee’tje in ons persoonlijke vertrekje konden we languit. Twee heerlijke bedjes lagen voor ons klaar. Deetje boven. Pankje onder. Ondanks the bumpy ride hebben we van een aangename nachtrust mogen genieten. Hetzelfde lieve, tengere treinstewardesje wekte ons met een bijzonder vies ontbijtje. Maar geen geklaag, want het zat toch bij de prijs in. Dachten we. Totdat we de rekening gepresenteerd kregen. 500 batties. Weer iets geleerd vandaag.

12 uur ’s middags. Chiang Mai. Geen gezoek naar Guesthouses, maar op naar Libra Guesthouse, op aanraden van onze (eerste!) Britse reisvrienden Julian en Mike. Blind vertrouwen in deze jongens. Vanuit daar zijn we die avond naar Chiang Mai’s Night Bazaar geweest om eens flink met geld rond te smijten. Ons ruime budget van 1200 baht per dag vroeg erom. Rugzakken, schoenen, broeken, niets was ons te gek. Achteloos met een rietje in een drankje roerend lulden we nonchalant honderden batties van de vraagprijzen af. Ons krappe budget van 1200 baht per dag vroeg erom…

Tijd voor de bergen! Met een groep van 9 begonnen we de volgende ochtend aan een heuse tweedaagse trektocht. 9 kilometer heftig klimmen en dalen door de bergen naar het dorpje waar we zouden overnachten. Een flinke tocht voor onze verwaarloosde condities. Een avond met muziek, kampvuur, en lokaal gestookte happy water was onze beloning. De volgende dag werd een rustigere. Een tocht langs en door de rivier op de rug van een olifant stond als eerste op het programma.  Vanuit daar gingen we met zelfgevlochten bamboevlotten de rivier verder af, in een inspannende tocht van zeker anderhalf uur. Weer enorm veel gezien in die twee dagen, in tegenstelling tot onze tocht in Khao Yai hebben we niet bijzonder veel beesten gespot, maar daarvoor kregen we een bijzonder mooie omgeving terug.

En toen gingen we vier-op-een-rij spelen op het dak van THC.

En nu? We blijven nog twee dagen in Chiang Mai, en gaan dan door naar Laos (met de boot over de Mekong). Dus wie weet komt het volgende bericht uit Laos. We rekenen er nog wel op dat we terugkeren naar Thailand om het zuiden te ontdekken voordat we naar Australië gaan (joh, we hebben het over juli. Anything can happen). Tot de volgende keerrrr…!

En bekijk de fotootjes, hè?

Khao Yai was leuk! Mooie natuur, en een fijn guesthouse met goed en goedkoop eten waar ’s avonds Large Singha’s geklapt werden alsof het maandagmorgen bij Teleac is. Na 4 dagen natuur en rust zijn we verdergetrokken naar de volgende bestemming: Ayuthaya, the old capitol (niet de enige ex-hoofdstad echter).

Dat deden we in stijl: 4 farang gewapend met backpacks tussen de 10 en 15 kilo in een trein met rond de 200 Thai per wagon. Of in ieder geval belachelijk veel. Genoeg om ervoor te zorgen dat zitten geen optie was. Na een halfuurtje hadden we één stoel kunnen veroveren die we met z’n 4-en deelden (omstebeurten zitten ). De rit duurde twee-en-een-half uur, en het was weer ouderwets pokkeheet. Naast de drukte en de hitte kregen we met een derde authentiek Thais fenomeen te maken: verkopers in de trein. Ergens op een station stappen ze op, en dan gaan ze net zo lang op en neer door de trein totdat hun koopwaar op is. Deze mensen zijn feller dan de gemiddelde kiosk-koffierugzak-verkoper in de trein. Rustig staan was dus teveel gevraagd, kleine kakelende vrouwtjes met emmers vol drankjes, manden met gedroogde kippetjes, eieren op een stokje of onidentificeerbare vruchten persten zich telkens langs en tussen ons. Deze bijzondere treinrit kostte ons – naast het gebruikelijke emmertje zweet – 23 baht p.p. (50 cent?), een schrale troost.

Maar goed, we made it. Ayuthaya dus, een stad die vol staat met ruïnes van oude tempels. Best mooie ruïnes. Mooi genoeg voor een bezoek, en ook dat deden we in stijl: op de fiets! Voor twee keer 30 bahtjes (60 cent?) huurden we twee prima fietsen voor de hele dag (de héle, eat that MacBike!) om rond te toeren als echte Hollanders. Nadat ik mijn naakte lichaam in de Nederlandse vlag gewikkeld had (de koning wil mijn tepels niet zien) en mijn trom-pet had opgezet, vertrokken we rond kwart over 9 om de hitte voor te zijn. Tot ons grote plezier merkten we al gauw dat het deze dag bewolkt zou blijven! Het was de perfecte dag om te fietsen: een licht briesje en een prima temperatuur. Toch zijn we er beiden in geslaagd verbrand te raken zonder direct zonlicht. Achter de wolken schijnt dus toch die zon. We hebben ook best een lange tocht gemaakt, door het centrum en langs de rand van de stad om zo veel ruïnes te kunnen zien. Zoals het hoort hebben we hiervan ook foto’s gemaakt die vast in veelvoud op Flickr te vinden zijn. Stomme toeristen.

We zitten nu in een prima guesthouse waar we 160 bahtjes per avond betalen (dat is 3-4€ voor 2 personen), en morgen pakken we de nachttrein naar Chiang Mai! Vertrek om 21u, aankomst 09.45u… En dan heerlijk slapen onderweg (heb ik me laten vertellen).

Ten slotte wil ik jullie graag wijzen op de volgende video productie, een sfeer-impressie van een week reizen in Thailand. Al mijn ervaringen en leermomenten bij Teleac hebben zich samengebald in dit product, en – duizendpoot als ik ben – heb ik zowel de regie, het camerawerk (met assistente Anke voor enkele scenes) én de montage op mij genomen. Een zware taak, maar gewapend met Windows Movie Maker en mijn eee 900 edit-set heb ik hem kunnen zetten! 

Volgende keer meer… Nieuws, uit de Thailand!

Hai jongens! Even een snelle update, we zitten hier vlakbij het Kao Yai national park op het terras van een hip internetcafeetje op ‘t eee’tje.

3 dagen geleden zijn we hier aangekomen, en we zitten nu in een heel leuk guesthouse vlakbij Pakchong (op haar beurt weer vlakbij het national park). We delen onze doubleroom met gekko’s en spinnen voor 200 baht per avond (zo’n 4 euro nogwat). De temperatuur is hier véééél aangenamer (nog steeds heet, maar niet Bangkok-klef-hoofd-in-de-smog-heet) het leven een stuk rustiger, en het eten is goedkoper. ’s Avonds drinken we biertjes met andere reizigers afkomstig uit alle windstreken. Daar zitten uiteraard een stel mafkezen tussen, maar we hebben hier ook heel gezellige avonden. Engels, Frans en zelfs Nederlands sprekend. En alles door elkaar. We hebben eindelijk een beetje dat reisgevoel, iedereen is hier op doortocht, de mensen waaien aan en weg.

Eergisteren hebben we een dagtocht door het park gemaakt, en dat was echt mooi. We hebben weer een hoop foto’s geupload, dus neem een kijkje! Een fijne afwisseling van de drukke stad vinden we. Morgen tuffen we door naar Ayuttaya samen met twee britten, en vanuit daar nachttreinen we vermoedelijk naar Chiang Mai, maar dat lees je nog wel! Doehoeiii!

Morgen gaan we weg uit Bangkok. En dat is misschien ook wel lekker, Bangkok is nog steeds heel cool, maar de stad kost ook ontzettend veel energie. Hoe langer we hier zijn hoe erger. En we zijn er pas 4 dagen. Teveel schattig-Engels-sprekende-locals die je elke keer weer met een ingewikkelde truc proberen te rippen.

De meest bizarre was misschien nog wel een meneer die ons een paar bezienswaardigheden liet zien op de kaart. Hij waarschuwde ons voor Tuktukchauffeurs die teveel geld vroegen. Hij zei dat zijn zojuist voorgestelde rondje hooguit 40 baht (zo’n 80 cent) zou moeten kosten per Tuktuk. Achteraf begrepen we dat hij stiekempjes zijn Tuktukbuddy belde terwijl hij ons aan het lijntje hield. Bij ‘puur toeval’ reed er een Tuktuk langs die hij voor ons aanhield. Er stapte een obscuur uitziende Thai uit, en toen was het voor ons duidelijk dat het tijd was verder te gaan. Dit ritje ging géén 40baht-ritje worden. Gelukkig kunnen we heel goed weglopen. Dapper als we zijn.

Ik wind me er telkens best over op en baal ervan dat die paar rotte appels het zoveel moeilijker maken om nog neutraal en vriendelijk te staan tegenover mensen die je aanspreken. De honderden tuktuk- en taxiritten die je op straat opgedrongen krijgt wennen, nee zeggen is makkelijker. Maar mensen die je vragen waar je vandaan komt, hoelang je in Bangkok bent etc. gaan echt op de zenuwen werken. Die zijn ook erg hardnekkig. Taxiritten zijn vervelend omdat je telkens moét onderhandelen: op de meter rijden (ritten waar we op de heenweg 65 baht op de meter voor betalen worden ons op de terugweg voor 200 baht aangeboden). En zelfs dan loont het de moeite om mee te kijken naar de route die de taxichauffeur rijdt, rondjes rijden vinden ze leuk.

Maar goed, dat hoort bij de ervaring van de toerist in de grote stad natuurlijk. En we zijn ook een makkelijke prooi met ons rugzakje, camera in de hand en naïeve blik . We kunnen er wel over huilen, maar Bangkok blijft een toffe stad. En het is altijd fijn te bedenken dat de afzetterij vaak om een euro, hooguit twee gaat. Lekker puh.

Maar we zijn er nog! Vandaag naar de Weekend Market gegaan. Teleactijden aangehouden voor het opstaan om de hitte voor te zijn (07.30 eruit… op vakantie man!). Volgens mij waren we er al rond kwart voor 10, nadat we onze eerste skytrain rit namen. En dat is mooi! In een ge-airconditionede hoge metro over de stad rollen.

De Weekend Market was heet en druk, zoals verwacht, maar ook erg leuk om te zien. Rond een uurtje of 12 begon de temperatuur te erg te worden, toen namen we toevlucht in het parkje ernaast. Daarna keerden we weer hotelwaarts om een verfrissende duik in het zwembad te nemen. Nu kan dat nog.

Morgen pakken we namelijk de bus naar Khao Yai National Park. Ik hoop dat we vanuit daar naar wat kleinere plekjes kunnen gaan om alle stadsgekte even te vergeten… Tot dan!

We zitten nu echt in Bangkok… en man, het is hier drukker dan de garderobe op de Stubnitz. Ik ben gewaarschuwd voor Bangkok, en het is inderdaad intens: de geuren (écht), het verkeer, de temperatuur, de mensen, het eten. Gelukkig is het als toeschouwer nog heel leuk om aan je voorbij te zien gaan. Maar het is hier écht druk. Echt.

De dag dat we aankwamen werden we direct naar het hotel gebracht, en daar hebben we de eerste uurtjes doorgebracht om uit ons vliegtuigcoma te ontwaken. Toen we eindelijk bijgekomen waren gingen we op jacht naar voedsel. De zon was onder, maar de temperatuur lag zeker nog boven de 30°C. Nogal een klap na de airco vliegvelden, busjes, lobby’s en hotelkamers die we tot dan toe meegemaakt hadden. Het tweede wat direct opviel: de geuren! We liepen langs een miljoen verschillende eetkraampjes en karretjes, en zo elke twee meter een totaal nieuwe geur om te verwerken.

Ons hotel zit vlakbij Khoasan Road, aka Backpackers Street. Een weinig authentieke plek om te wennen aan de Bangkok-gekte. Na wat door die buurt geslenterd te hebben gingen we op zoek naar eten, en dat vonden we. Dikke flessen Singha (630ml!) voor net geen 2 euro, en een complete maaltijd voor ongeveer de helft daarvan. De groene curry was er zo scherp dat mijn toiletbezoek de volgende morgen een pijnlijke was.

De dag erna hebben we uitgetrokken om rond te lopen. En lopen hebben we gedaan. Heul veul. Twee liter water p.p. naar binnen gewerkt, en zeker zoveel uitgezweet. Het is hier écht heet man. Ik hoop dat m’n lichaam daar de komende dagen beter mee leert om te gaan. Tot dan toe water, omstebeurten rugzak dragen, en toevlucht nemen tot overdekte airco supermarkten als het kan. We hebben op die dag echt veel gezien. Kleine schattige steegjes, kantoorgebouwen die arme hutjes en straatjes afwisselen, eetkraampjes overal, hypermoderne overdekte winkelcentra, met-zwerfhonden-bezaaide straatjes, buurten vol met toeristen en buurten waar geen enkele toerist te bekennen is. En overal verkeer.

Al bij al is het een milde start, we zitten supercomfortabel in ons hotel. De komende maanden zullen we zeker op luxe en comfort gaan inleveren. Maar daar heb ik ook wel zin in, het voelt tot nu toe als een stedentrip in een bizarre stad. Dat eckte eckte reisgevoel moet nog komen natuurlijk. Misschien is dat er wel in het volgende bericht. Misschien niet. De komende dagen blijven we in ieder geval nog even in Bangkok rondhangen, er is hier genoeg om te zien.

Meer plaatjes zien? Ga naar ons Foto-album! (daar komen alle fotos die we uploaden…)