Het is alweer een tijdje geleden dat jullie iets van ons hoorden. In de tussentijd hebben we veel kilometers achter ons gelaten (nouja, relatief veel), nieuwe plekken gezien, mensen ontmoet, gelachen gehuild en gedanst. Maar om de onoverzichtelijkheid zoveel mogelijk tegen te werken zullen we verder gaan waar we elkaar het laatst gelezen hebben: in Pakse!

Daar duurde ons nieuwjaar nog langer dan gedacht. Dat hield in dat we overdag doorweekt het stadje doorliepen (want je ontkomt er echt niet aan), en ’s avonds met een droog pak angstig weer de straat opgingen om eten te vinden. Zon of geen zon, ook ’s avonds ontkom je bijna niet aan een nat pak. Avondeten bestond voornamelijk uit straten vermijden en opletten waar de waterwerpers staan.

Maar goed, het jaar 2551 is geschiedenis, en we leven al enkele dagen in een droog 2552. Vanuit Pakse zijn we nog naar het Bolaven Plateau gegaan op een dagtripje. Ten oosten van het stadje ligt dit vruchtbare gebied, waarvan de helft ongeveer bestaat uit een ‘National Protected Area’. Er is dus veel te zien, van koffie- en theeplantages (die de Fransen mee hebben genomen) tot watervallen en gekke kleine dorpjes waar jonge meisjes aan waterpijpen van bamboe lurken.

Daarna door naar Champasak, aan de andere kant van de Mekong, en daarom (vermoed ik) een minder populaire plek voor de toeristen die naar het zuiden reizen. De meesten gaan vanuit Pakse direct door naar Si Phan Don, ofwel de 4000 Islands, waar de Mekong uitwaaiert en vooral in het droge seizoen een hoop eilandjes door het wateroppervlak laat prikken. Met de local bus op een veerpontje kwamen we aan in Champasak. Een stil en mooi stadje die bestaat uit een enorm langgerekte straat langs de Mekong, die na een paar kilometer landinwaarts gaat om uit te komen bij Wat Phou: ruïnes uit de zevende eeuw van een hindoeïstische tempel die in de loop van de eeuwen is omgebouwd tot een boeddhistische. Die was een bezoekje waard, en vanuit ons guesthouse aan de Mekong (met mooi uitzicht op de kleine vissersbootjes die ronddobberen op de rivier) bracht onze fiets ons daar.

Verder was er natuurlijk vrij weinig te beleven in en rond Champasak, dus de dag erna trokken we verder naar het grootste eiland van Si Phan Don: Don Khong. Het valt op dat alle plekken na Vang Vieng rustig zijn, de grote steden liggen allemaal in het noorden en het zuiden van Laos kenmerkt zich door het langzamere leven. In stijl verliep onze eerste dag daar rustig en langzaam, totdat we samen met een Britse reiziger het idee kregen met een bootje de Mekong op te gaan. We konden twee vissersbootjes huren waarmee we ons naar een zandstrandje aan de overkant konden peddelen.

Op dag 2 met de fiets het eiland rond (zo’n 35 km in omtrek), alweer in de brandende zon (waarom is het nu geen nieuwjaar!). Daar hebben we mogen genieten van de rijstvelden die voor de verandering niet allemaal droog stonden, en de buffels die zich in de modder vermaken. Nu zitten we op Don Det, een van de vierduizend eilanden ten zuiden van Don Khong, vlakbij de grens met Cambodja, waar we overmorgen naartoe gaan. Verhaaltje en foto’s later… Doehoeii!