En dat was Cambodja! Welkom in Vietnam, David & Anke. Maar eerst Phnom Penh en Sihanoukville…

Phnom Penh

Hoofdstad van Cambodja! Deze stad bood ons de mogelijkheid cultureel verantwoord een blik te werpen op overblijfselen van het terreurbewind van Pol Pot’s Khmer Rouge. Beide ingelezen op het onderwerp met de survivor-account ‘First They Killed My Father‘ van Loung Ung (een aanrader) bezochten we Security Prison 21 (S-21) a.k.a. Toul Sleng, een school die tijdens de Khmer Rouge gebruikt werd als martelplek en gevangenis. We bezochten de mini-cellen waar de gevangenen opgehokt zaten, de martelkamers waar mensen aan bedden werden geketend om weg te kwijnen en de fotogallerijen met de mugshots van degenen die er gestorven zijn.

Een kilometer of 15 buiten Phnom Penh kun je Killing Fields bezoeken: een (bijzonder mooi en groen) gebied waar mensen gebracht werden om afgemaakt te worden (als ze de martelingen overleefd hadden).  Daar gingen we naartoe op de moto: een brommertaxi waar we met z’n 3en (dat is David, Anke en chauffeur) opklauteren om door het chaotische verkeer te zwermen. Op de terugweg hebben we het laatste stuk gelopen omdat onze arme chauffeur een lekke band kreeg, die liet plakken, om hem vervolgens nogmaals lek te rijden.

Maar het was niet alleen maar ellende in Phnom Penh. Een kroegje vlakbij ons guesthouse verlichtte de zware uitstapjes met een Playstation 2 en fijne muziek. Hierop werden verhitte Golf-wedstrijden en potjes PES met Cambodiaanse tegenstander  gespeeld.

Phnom Penh is best een gekke stad, onze guesthouses (en de meeste goedkope) schaarden zich allen rond het Boeng Kak meer, een flinke afstand van de rivier waar de overige stedelijke activiteit te vinden was. Die rivier is een uitloper van het Sap Tonlé (het meer waarover wij van Siem Reap naar Battambang zijn gegaan). Ons budget-ghetto aan de lakeside voelde zo erg geïsoleerd van de rest van de stad. Niet dat het ons ervan weerhield alsnog van het een naar het ander te lopen… Maar goed, na ons Vietnam visum (goedkoop) te regelen konden we doorreizen… Naar:

Sihanoukville

We werden gewaarschuwd voor volle stranden in deze badplaats in het zuiden van Cambodja. Aangekomen waren de stranden gelukkig niet bepaald druk. Het water was dat wel, tot ons grote plezier. In de zee ronddobberen en -spetteren, en aan de strandjes hangen om de zon onder te laten gaan was ons verblijf in een notendop.

Dat luieren was overigens niet onze keus, we werden ertoe gedwongen. Als het aan ons lag maakten we een dagtocht door het nabijliggende National Park om te genieten van de indrukwekkende flora en fauna van Cambodja.  Helaas, na 2 dagen op rij met een ticket ’s ochtendsvroeg voor ons guesthouse op de bus te wachten – die niet kwam vanwege het slechte weer óf het te kleine aantal verkochte kaartjes – besloten we op dag 3 een motor te huren en er zelf doorheen te tuffen. Een leuke tocht, maar wel pas na 2 dagen verplicht luieren…

Om de tijd wat verder te doden werd ons lieve Eee’tje geïnfecteerd met een bijzonder hardnekkig en venijnig virus, geleverd via ons USB stickje uit een internetcafé in Phnom Penh. Het resultaat was accepteren dat we heel veel foto’s kwijt waren (omdat we alles op 1 stickje hadden geback-upped die niet bepaald meer up-to-date was). Nu schrijven we er laconiek over, maar ik kan jullie verzekeren dat het reisgezelschap bijzonder aangedaan was door deze kwestie. Na drie dagen lang klooien is het natuurlijk gelukt de boel weer draaiende te krijgen en alle foto’s terug te krijgen (met een bootable SD kaart met een Windows XP image erop). Ons Eee’tje is nu dichtgemetseld met virusscanners en firewalls, en onze foto’s hebben we op zo’n 4 verschillende locaties opgeslagen.

Vietnam!

Daar zijn we nu, in Ho Chi Minh City (voorheen Saigon). Ons verblijf begon hier bijzonder dramatisch, vanaf de veel te lange busreis met swineflu-controles aan de grens, tot een gestolen portemonnee (stomme David) en een kapotte camera (stomme camera) op dag 1. Het positieve dan: eten is hier goed en goedkoop! In ieder geval een stukje goedkoper dan we gewend waren. Ochtenden begin je hier met een kommetje Pho (noedelsoepje). ’s Middags of ’s avonds kun je je buik vullen met een heerlijke Bánh Xèo (Vietnamese pannenkoek) en dit alles spoel je weg met de Vietnamese ijskoffie’s die je overal op de hoek van de straat kan halen of een lokaal biertje. Zo lekker als die van mams zijn de pannenkoeken trouwens niet, maar ze overtreffen met een vrij ruime marge de pannenkoeken-in-een-soepje-van-boter die in het bedrijfsrestaurant van Teleac worden geserveerd. Deze eerste ervaringen met de (zuid-)Vietnamese cuisine doen de verwachtingen hoog oplaaien, en na de keuken van Cambodja (prima, maar weinig speciaal), die van Laos (oh hoe wij toch die sticky rice missen), en Thailand durft David wel te stellen dat Vietnam op nummer 1 mag komen te staan, maar goed, thuiswedstrijd hè?

En verder? Saigon is een hele mooie stad, maar zonder foto’s hoeven jullie ons niet te geloven. Die foto’s komen later, oké?

Doei!