Hoi An is een gek stadje. Er mogen geen auto’s in het binnenstadje rijden, dus de boel is erg fiets-, moto- en voetgangervriendelijk. Het binnenstadje bestaat voor zo’n 80% uit klerenmakers en schoenenmakers, die alles kunnen namaken uit bladen en van foto’s (jurken, broeken, jassen, tassen, sneakers, schoenen, laarzen). De overige 20% bestaat dan uit marktje, barretjes, restaurantjes en hotelletjes. Anke heeft een jurk en een paar laarzen laten maken, en David niks.

Op de motobike ben je zo in Danang want dat is maar zo’n 30km. Tussen Hoi An en Danang in zitten de Marble Mountains, grote heuvels die volstaan met pagodaatjes en grotten, en met een heel gek dorpje eronder waar ze vanalles van marmer maken (maar het liefst ontzettend grote beelden van galloperende paarden). En dan niet van Marble Mountain-marmer, maar van geïmporteerd Chinees marmer. De Marble Mountains zijn namelijk veel te klein voor het commerciële instinct van de Vietnamezen, die zouden zo op zijn om een winkel te vullen met marmeren galloperende paarden. Zo groot zijn ze namelijk ook weer niet. Maar wel groot genoeg voor een heel mooi uitzicht waar je de kustlijn, Danang en Hoi An kan zien liggen (op warempel een heldere dag!).

In culinair nieuws; de Cao Lao’tjes gingen erin als zoete koek, dat is een local Hoi An gerecht die bestaat uit dikke rijstnoedels die gekookt zijn in Ba Le-bronwater (heel belangrijk!) en verder met varkensvlees en taugé en basilicum worden geserveerd, met gekke crouton-achtige gefrituurde blokjes erin. Lekker! De eerste avond begonnen we met zo eentje in een klein restaurantje, waar we de avond afsloten met een hele dikke rum cola (omdat onze bediende het zelf niet durfde te mixen). En in overig culinair nieuws: de Banh Xeo wordt hier in stukjes geknipt en in een rijstvelletje gegeten, gekke Vietnamezen… En dat was Hoi An, dan door naar Danang, omdat het een grote stad is dichtbij Hoi An, en omdat we vanuit daar met de trein verder kunnen!

Maar langer dan een dag gingen we er niet blijven hoor. We moeten wel mijlen maken he! Nee, het was voornamelijk het treinstation waar we Danang voor in gingen. We zijn er niét naar het museum gegaan, wat ons ten harte werd aangeraden door de Franssprekende local die we er spraken. Nouja, niet zozeer aangeraden, er werd aangenomen dat dit museum de reden voor onze aanwezigheid in Danang was. Wel hebben we er twee usb nep playstation controllers gekocht om samen te bombermannen. De trein dan! Die is heel mooi, langs de kust en door de bergen (tunnels!), wacht daar ons filmpje maar voor af . Die trein bracht ons naar Hué.

En daar vierden we onze aankomst met een bordje kippenvoetjes! Haha niet echt hoor, maar we hebben geleerd dat willekeurig dingen op de kaart aanwijzen niet altijd even goed werkt. We weten de woorden voor kip, eend, varken en rund inmiddels, maar niet die voor gegrilde voetjes met sesamzaadjes erop. Toch werd onze kip zo geserveerd. Lekker bij het bier vertelden de geamuseerde locals naast ons. Veel vlees zat er niet aan.

Er was veel te zien in Hué. We zijn een middagje de oude Citadel in geweest (waar oude paleizen, tempels en huizen van de Nguyens staan), we hebben bij zonsondergang op de rivier in een waterfiets-zwaantje gedobberd, en de omgeving in gebromd op de moto. Ook hier hebben we lekker gegeten; Nem Lui, gegrild varkensvlees met taugé, koriander en sla in een rijstvelletje rollen. Ook vloeit het lokale bier hier rijkelijk; Huda en Festival bier uit Hué (beiden gebrouwen met Deense technologie weet het etiket ons te vertellen…), kost geen drol. En nu knallen we verder met de trein naar Dong Hoi… Doei!