Na niet getubed te hebben in Vang Vieng (oooh!…het weer liet het niet toe) zijn we naar Laos’ hoofdstad Vientiane gegaan (Wieng Chan op z’n Laos). Daar hebben we weer eens flink de toerist uitgehangen door de Arc de Triomphe replica te bekijken (aan een replica Champs Elysées!), en door een dagje naar het nabij gelegen Buddha Park te gaan. Een lap grond die door een maffe priester-sjamaan is volgezet met betonnen figuren uit zowel de Boedhistische als de Hindu mythologie. Naast dat heeft Vientiane natuurlijk ook de gebruikelijke leuke eet- en drinkgelegenheden aan de Mekong te bieden (alwaar de zon wonderschoon ondergaat). Na 3 nachten vonden we het prima, en besloten we verder te reizen richting het zuiden (want Si Phan Don, ofwel de fourthousand islands zijn ons Laotiaanse einddoel!).

Verder reizen betekende dus met de bus naar Tha Khek, een veelbelovend plaatsje aan de Mekong. Daar aangekomen viel het stadje ons bijzonder tegen. Zoveel zelfs dat we de dag erna weer verder gingen. Wel nadat we de avond ervoor met een beschonken, ontzettend vriendelijke, doch bijzonder onduidelijk Engels sprekende Lao meer Beerlao gedronken hebben dan goed voor ons was.

Maar oké, verder naar… Savannakhet! Het volgende veelbelovende plaatsje aan de Mekong. Daar zitten we nu. En het is Lao New Year! Dus we pakten de fiets naar een tempel in de buurt om te zien hoe de locals Boeddha beelden besprenkelen met water, offers brengen, etc. Zo’n reis maak je uiteraard niet ongewapend in deze tijd van het jaar. De stad kom je alleen uit met minimaal twee waterpistooltjes op zak, om het geboefte flink onder te sprenkelen terwijl ze emmers en pannen water op je legen. Dat zal ze leren. Daarna leek het alsof de almachtige zelf ook een duit in de zak deed, want het heeft heel hard geregend. Zo hard dat David verkouden is op dag 2 van het natte Boeddhistische nieuwjaar… Daarom hebben we maar laf de grote straten vermeden. Spelbrekers.

Bij puur toeval zijn we bovendien gestuit op de meest obscure bar in de wijde omgeving, waar we bier dronken met de lokale maffia (in de vorm van een grote grijze Australiër die Bruce heet, en die ons meermalen zijn – niet kosteloze – diensten aanbood “cause if you’re ever in trouble you know who to call”), de lokale Franse gemeenschap (die ons adviseerde over wat we konden zien in de buurt, en tevens aanboden om ons daarnaartoe te rijden om 4 uur ’s ochtends, omdat ze er toch langs kwamen voor werk), en de Frans-Laotiaanse gemeenschap (die licht heeft geschenen op de kwestie nep-Vietnamezen in Nederland: dat zijn dus Laotianen hè, die de Vietnamese nationaliteit aan hebben genomen om naar Nederland te komen!). Teveel kennis op één plek.

En bij elke terugblik hoort een vooruitblik (ook al bestaan het verleden en de toekomst niet, enkel het heden…!): volgende doel is om via Pakse naar Champasak te gaan (weer een ex-hoofdstad), en vanuit daar gaan we wellicht in een keer door naar onze laatste bestemming in Laos, voor we de oversteek naar Cambodja maken: Si Phan Don. Het internet in Laos is wat dunbezaaider dan in Thailand – en dan met name de gratis WiFi verbindingen waar we met ons eee’tje gretig van aftappen – dus maak je geen zorgen als ons digitale dagboek een weekje stil ligt. Zoals gebruikelijk is er weer een flink aantal foto’s bijgekomen, dus bekijk die ook even!