Zo zag onze roadtrip eruit. Overdag rijden, als het even kan voor het donker is (ong. 5 uur / half 6) een slaapplek vinden – of dat nu een camping is of een gratis ‘resting area’ (stop, revive, survive!) – dan wat eten koken en rond een uurtje of 7 à 8 een boekje lezen en slapen om de volgende ochtend veel te vroeg wakker te worden van de kou. Kampeerstijl met gaspitje en vieze oploskoffie. Vanaf Melbourne trokken we zo langs de kust naar de Blue Mountains ten westen van Sydney waar Britse backpackers weken rondlopen (na een korte tussenstop in Sydney om een klein mankementje aan ons huisje op vier wielen te laten repareren).

Zo hebben we al veel van de verschillende natuur van dit deel van Australië kunnen zien, bossen, stranden, meren, bergen, heuvels, geel en groen. Bij de Blue Mountains spendeerden we twee nachten op een goedkope camping in the middle of nowhere aan een groot meer. De nachten waren er zo donker (op ons zelfgestookte kampvuurtje na) dat we ’s nachts honderdmiljoenen sterrenzwemen konden zien (de melkweg!) die we tot onze grote frustratie niet op foto vast konden leggen (zelfs niet met 15 seconden sluitertijd ). Niet alleen waren de nachten donker, ook waren ze bijzonder koud, maar met 3 lagen (of 4 als je onze kleren meetelt) overleefden we nacht na nacht. Weinig comfortabel wel, maar een tentje opzetten was echt effe teveel gevraagd.

Maar goed, onze ruggen en heupen konden deze levensstijl niet al te lang volhouden, en gelukkig diende onze volgende bestemming zich aan: Newcastle. Daar zitten we nu (ofja, een paar kilometer eronder) bij tante Claire en oom David. Het is hier warmer, er is een wii, en heel lekker eten (onze eerste kangoeroe BBQ zit er al op), dus we vermaken ons prima! Australië voelt zo na Azië wel echt aan als een ander reisje, misschien ook een beetje vanwege de kou, het Westerse, de taal, de familie, etc. Huis komt nu echt wel dichterbij, maar dat vinden we eigenlijk best wel heel prima. Tot gauw hè! Binnenkort heffen we onze pilzen hoog.

Om 01.30 ’s nachts arriveerden we in Singapore. We besloten te wachten op de eerste metro naar de stad (en ons hostel) van 06.30. In de tussentijd probeerden we wat te slapen op het vliegveld, maar dat schoot niet echt op. Toen we uiteindelijk na een nachtje ronddwalen bij ons hostel aankwamen moesten we tot 11 uur wachten voordat we de kamer in konden (zat er dik in). Onze eerste kennismaking met Singapore was om als een zombie rond te lopen in het buurtje rond het hostel. Uiteindelijk konden we om half 12 ons kleine kamertje in, om de rest van de middag te slapen. Singapore is een hele gekke stad, alles is overdekt of in grote gebouwen en er zijn honderd miljoen overdekte winkelcentra. Ook is alles groot, schoon en modern. Chinatown en Little India waren erg de moeite waard, en de meest geschikte plekken voor een goedkope hap buiten (voor een goedkope hap binnen waren de veeltallige foodcourts in de shoppingmalls een goeie). Er waren wel leuke dingen te doen zoals overal shoppen, in de bibliotheek de lift omhoog nemen, beetje de toerist uithangen. De stad zelf doet verder best dood en steriel aan. Een wereld van verschil met het zoemende en toeterende Hanoi!

Na twee nachten in Singapore vlogen we naar Australië, en dat ging niet helemaal goed. Voor de vlucht naar Melbourne hadden we per abuis de tijd van onze vorige vlucht in ons hoofd. Zo kwamen we compleet ontspannen en rustig twee uur te laat aan op het vliegveld. Gelukkig (of niet?) konden we dezelfde avond naar Adelaide vliegen zonder extra kosten. Vanuit Adelaide konden we makkelijk een aansluitende domestic flight naar Melbourne regelen werd ons verteld. Niet dus hè. Alle vluchten naar Melbourne waren of volgeboekt, of te duur (260 dollar de goedkoopste, voor een uurtje vliegen), de bus was vol tot woensdag. Uiteindelijk na een tijdje op het vliegveld alle opties te overwegen en rond te bellen besloten we toch die bus te boeken (en een hostel in Adelaide te regelen). Zo zaten we mooi 2 dagen vast in Adelaide. En het was zo koud! Geen 40°C hittegolven meer, maar winterse 12°C. In Adelaide hadden we een enorm hostel-complex geboekt met honderden jeugdigen (backpackers zijn hier veel aanweziger, op een veel grotere schaal). Het bier is er niet echt te betalen (net als thuis ), en 3x daags uit eten gaan zoals in Azië is hier ook geen verstandige optie.  Nee dan was met een straalkacheltje op ons kamertje zitten een veel gezondere oplossing. De tweede dag konden we een gratis fiets huren (lenen?) om rond te fietsen door de saaie stad, naar de minder saaie botanische tuinen. Uiteindelijk was er weinig te beleven in Adelaide, maar konden we al wel wennen aan de temperatuur en het duurdere eten, slapen, en bier drinken.

Maar woensdagavond om 20.15 konden we met de bus weg. We kwamen in Melbourne aan om 06.45, waar we werden opgepikt door neef Kim. We pakten meteen de tram naar Kim en Shaye’s schattige doch koude huisje waar we een paar nachten konden blijven. Melbourne is een hele leuke stad, het voelt een beetje als thuis omdat het zo Westers en modern is (en koud?). Overal zijn gekke cafeetjes en barretjes in gekke steegjes, veel kunst overal op straat en op de muren. De mensen zijn hier heel vriendelijk en iedereen wil weten hoe het met je gaat (nouja, of ze het echt willen weten weet ik niet, maar ze vragen het in ieder geval altijd en overal). We hebben veel leuke dingen gedaan met hulp van onze locals.  Zo zijn we naar een all-you-can-eat-buffet gefietst in een oud klooster waar je zoveel (of zo weinig) kunt betalen als je wil, we zijn naar gratis exposities gegaan, naar een local punkconcertje en we hebben veel geslapen in het huisje dat de kou zo goed kan vasthouden dat het buiten warmer is dan binnen. Sowieso zijn de Australiërs niet echt van verwarmingen binnen…

En morgen gaan we verder en begint ons roadtrip avontuurtje! Twee weken het Australische platteland met een stationwagen (en een Anke achter het stuur :p)! Volgende targets zijn in ieder geval Sydney (want daar droppen we de auto) en Newcastle (want daar woont meer familie!). Doei hoor!

Sapa

Van Hanoi naar Sapa kost de nachttrein 9 uur. Die uren kun je naargelang je budget spenderen op een houten bank, een zachte stoel, een hard bed of een zacht bed. Wij kozen voor de zachte stoel, voor de perfecte balans tussen budget en comfort. Dat er 9 uur lang een Vietnamees 0p een plastic krukje in het gangpad naast ons zat geeft goed aan hoe men hier denkt over zo’n balans.

Maar goed, we kwamen aan in Sapa! In de bergen, en bergen kregen we. Ons hotel had namelijk een super uitzicht over een dal met groene bergen en kenmerkende rijst-terrasjes (zie YouTube filmpje). Sapa zelf is wel oké, er zijn heel veel verkoopvrouwtjes die je lastig blijven vallen, veel hotels en Westerse restaurantjes, maar diep weggestopt kun je nog best de Vietnamese eethokken vinden. Vrijdag kwamen we aan, zaterdag lummelden we wat en zondag gingen we naar Bac Ha voor de wekelijkse flowermarket waar alle bergstammetjes uit de omgeving naartoe gaan. En busjes toeristen. De helft van de markt bestond namelijk uit de bekende souveniertjes met bijbehorende verkopers (you buy somsing from meee?), en de andere helft bestond uit eten, groente en vlees, en veemarkt. Kleurrijk was het wel.

En dan? We hadden nog twee dagen over als we woensdag in Hanoi wilden zijn om donderdag te vliegen. Die konden we doorbrengen in de bergen, want dat is de reden dat je naar Sapa gaat natuurlijk. Na veel wikken en wegen boekten we een two-day trip met homestay bij ons hotel; de makkelijke maar riskante optie. Hotels verkopen namelijk niks meer dan kaartjes voor obscure toeristenbureautjes. Zelf weten ze niks van wat ze verkopen.

Maar! De volgende dag leek goed te beginnen. Onze groep bestond uit drie westerse toeristen (incluis ons) en één clown met een cowboyhoed én een silly walk (zie YouTube) die ons vertelde dat hij onze gids was. Met dit gezelschap stapten we in een jeep die ons naar het startpunt van de wandeltocht bracht. We liepen al gauw door een heel mooi dal, op de voet gevolgd door hmong verkoopvrouwtjes, en met in de verte zo nu en dan een andere groep toeristen.
Na enkele kilometers raakten we deze groepen kwijt, en daarmee geleidelijk ook de mooie omgeving (of andersom?). Voor we het wisten klommen we langs kale bergwanden en over het bouwterrein van Vietnamese bouwlieden die druk bezig waren in de bergen te graven, wegen aan te leggen en ingewikkelde buizenstelsels te bouwen. Of zoals onze Spaanse medereiziger omschreef: ‘Completely destroying the mountain‘. Inderdaad. Vanuit ons homestaydorpje hadden we een goed zicht op de kapotte bergen. De dag erna zouden we langs dezelfde weg terug moeten klimmen, maar dat ging er bij ons niet in. Na hilarische pogingen onze wens voor een ander pad uit te leggen (onze cowboy zei namelijk altijd maar yes of okay als hij ons niet begreep) kwamen we zelfs zo ver dat we zijn baas gingen bellen (tot zijn onvrede, vermoedelijk?), die meteen onze klacht begreep en een andere route voorstelde… De veelbelovende ‘main road‘ ging het worden! Wederom tot vermoedelijk onvrede van onze gids, want tot de volgende morgen probeerde hij ons op andere gedachten te brengen. Zijn industriegebied klim was 2 kilomèt, en onze prachtige mainroad zou 7 kilomèt zijn…

De volgende dag was het na een ijskoude duik bij een waterval tijd voor onze main-road tocht. Na een kilometer of vijf vond onze gids het dan toch te bont worden, en hield hij een mini-vrachtwagentje aan die stenen en zand aan het vervoeren was. Onze laatste twee kilometer zaten we op deze waardevolle lading in de laadbak van het uitzicht te genieten!

En zo kwam ons Sapa avontuur tot een eind, dezelfde avond keerden we namelijk terug  naar Hanoi. Om op David’s verjaardag bij te slapen van de treinrit en wat Bia hoi te drinken om de hoek. Dat was Vietnam voor ons! Straks checken we uit bij ons hotel, en vanavond om 21 uur vliegen we naar Singapore! Dag Vietnam, daahaaag!

Hanoi

Zo zijn we naar Hanoi’s Museum of Ethnology gegaan, om ons te verdiepen in de culturen van de verschillende etnische minderheden die Vietnam rijk is. Diezelfde avond hebben we de Waterpuppet show bezocht, want daar ontkom je niet aan in Hanoi.

Was allemaal heel leuk en leerzaam, maar het werd ook hoog tijd voor ontspanning! En aangezien het sinds we hier zijn zo ontzettend heet is, en je nergens aan de hitte kan ontkomen (behalve misschien een Bia Hoi tentje ’s avonds laat), besloten we Hanoi’s Water Park te bezoeken! Een daglang spetteren in de zwembaden aan het Ho Tay lake. Helaas geen foto’s, maar het tikibad kan nog wat leren van Vietnamese glijbaan-architecten!

En voor de rest gaat de gang z’n gangetje. We eten nog heel lekker (Bun cha! nieuwe straatfavoriet),we struinen veel rond door de stad, en morgen pakken we de nachttrein naar Sapa. Daar is het koud! Hoera!

Ninh Binh

Na Ninh Binh Haiphong! Want dat is een grote havenstad (officieel de 3e grootste stad van Vietnam), waar David’s grootouders uit de buurt komen. Haiphong is wel duur voor Vietnamese standaarden. Daarom zijn we er ook niet zo heel lang gebleven, en teruggravende in ons geheugen komen we tot de conclusie dat we er voornamelijk hebben rondgelopen.

Na Haiphong dan? Dat was een vraag die ons lang onbeantwoord bleef, omdat we graag Halong Bay wilden zien (verplicht nummertje heb ik me laten vertellen). Deze baai ligt ten oosten van Haiphong, dus je zou zeggen gaan met die banaan.  Echter werden we afgeschrikt door alle dramaverhalen van het boeken van tours naar Halong Bay (je kunt niet echt op je eigen houtje de baai bezoeken, je zit vast aan geboefte die kaartjes verkopen voor lekke boten vol met ratten en toeristen). Die tours boek je voornamelijk vanuit Hanoi, want Halong Bay is echt zo’n dagjestrip bestemming waar bussen vol joelende toeristen worden losgelaten. Die enge bussen komen dan allemaal aan in Halong City (een even enge stad), en vanuit daar vaart iedereen door de baai naar Cat Ba eiland (het grootste en enige bewoonde eiland in de baai), en dan gaat de boot weer snel terug naar Halong City om de bus naar Hanoi te pakken.

Maar wij konden vanuit Haiphong met een slowboat naar Cat Ba gaan, om daar zelf iets te boeken en dus in tegenovergestelde richting te gaan (van Cat Ba door Halong Bay naar Halong City en dan door naar Hanoi). Verlamd van angst boekten we op Cat Ba een bootje, en we eindigden warempel op een mooie ratvrije kleine boot met enkel 3 vietnamezen co-toeristen. Met z’n 5en zijn we door de baai gevaren om de grotten te bekijken,  een halfuurtje in een kayak wat rond te peddelen, in zee te zwemmen, samen te lunchen en afgezet te worden in Halong City om door naar Hanoi te kunnen gaan. Een zeer voorspoedige dag waar wij de intimidatie van de vele toeristen bespaard zijn gebleven, vermoedelijk omdat we de minder gebruikelijke richting kozen. Driewerf hoera.

En nu zitten we in Hanoi, die een hele goede eerste indruk maakt met haar kleine knusse straatjes, drukte en Bia Hoi (tapbier) tentjes alwaar we bieren voor een luttele 3.000 Vietnamese Dongen kopen (dat is 12.5 eurocent!). We hebben een vliegticket van Hanoi naar Singapore geboekt voor de superaanbiedingdiscountinternetprijs van 25 USD p.p. Wel op een slechte dag, 3 juli komen we aan in Singapore om 01.30 uur ’s ochtends, en 5 juli reizen we ’s avonds alweer door naar Melbourne. Dat is dus 2-en-een-halve dag Singapore: 3 juli overdag, 4 juli de hele dag, en 5 juli de eerste helft van de dag. Krap, we wilden eind juni/begin juli daar zijn (David’s verjaardag in Singapore hoera!). Maar dat feestje gaat dus lekker niet door. Het scheelt ons een dikke 250 dollar om 3 juli te reizen i.p.v. eerder. Het lot brengt ons dus 3 juli pas naar Singapore. Maar dat is allemaal toekomstmuziek, is het niet? Eerst Hanoi, dan Sapa, dan Hanoi, dan Singapore! Hoioi.

Wat zien we?
David steekt over in Ho Chi Minh City, veel motobikes in Ho Chi Minh City, boottochtje in Can Tho (richting floating markets), berg beklimmen in Dalat, joelende kinderen in Quy Nhon, Marble Mountains beklimmen + uitzicht, Anke eet dragonfruit, trein van Danang naar Hue, bombermannen op de hotelkamer in Hue, in zwaantje dobberen in Hue, boottochtje naar Phong Nha grotten bij Dong Hoi, in de grotten…

We zitten nu in Ninh Binh, waar we vanuit Dong Hoi met de trein heen zijn getjoekt (slaaptrein waar we onszelf tussen het plafond en ons stapelbedje mochten klemmen. De 3e verdieping stapelbedden zijn de goedkoopste…).  Onze eerste avond vierden we er met een kom chao ga (vergeef het gebrek aan streepjes en frutseltjes op de letters); stomende rijstpap met kip, basilicum en andere groenten. Iedereen eet het hier, dus vooruit.

Dong Hoi is een gek stadje aan zee. We zaten er in een hotel met prachtig uitzicht op de bootjes en eettentjes langs het water, we aten er een gekke vis die tanden had die groter waren dan de onze, en moeders bijten hun kinderen er nog gewoon in de arm als ze stout zijn. Vanuit Dong Hoi zijn we naar de grootste (en oudste) grotten van Vietnam gegaan; de Phong Nha caves! Erg groot waren ze, en ook best druk met alle Vietnamese dagjesmensen. Foto’s staan d’rop.

Daag!

Op de motobike ben je zo in Danang want dat is maar zo’n 30km. Tussen Hoi An en Danang in zitten de Marble Mountains, grote heuvels die volstaan met pagodaatjes en grotten, en met een heel gek dorpje eronder waar ze vanalles van marmer maken (maar het liefst ontzettend grote beelden van galloperende paarden). En dan niet van Marble Mountain-marmer, maar van geïmporteerd Chinees marmer. De Marble Mountains zijn namelijk veel te klein voor het commerciële instinct van de Vietnamezen, die zouden zo op zijn om een winkel te vullen met marmeren galloperende paarden. Zo groot zijn ze namelijk ook weer niet. Maar wel groot genoeg voor een heel mooi uitzicht waar je de kustlijn, Danang en Hoi An kan zien liggen (op warempel een heldere dag!).

In culinair nieuws; de Cao Lao’tjes gingen erin als zoete koek, dat is een local Hoi An gerecht die bestaat uit dikke rijstnoedels die gekookt zijn in Ba Le-bronwater (heel belangrijk!) en verder met varkensvlees en taugé en basilicum worden geserveerd, met gekke crouton-achtige gefrituurde blokjes erin. Lekker! De eerste avond begonnen we met zo eentje in een klein restaurantje, waar we de avond afsloten met een hele dikke rum cola (omdat onze bediende het zelf niet durfde te mixen). En in overig culinair nieuws: de Banh Xeo wordt hier in stukjes geknipt en in een rijstvelletje gegeten, gekke Vietnamezen… En dat was Hoi An, dan door naar Danang, omdat het een grote stad is dichtbij Hoi An, en omdat we vanuit daar met de trein verder kunnen!

Maar langer dan een dag gingen we er niet blijven hoor. We moeten wel mijlen maken he! Nee, het was voornamelijk het treinstation waar we Danang voor in gingen. We zijn er niét naar het museum gegaan, wat ons ten harte werd aangeraden door de Franssprekende local die we er spraken. Nouja, niet zozeer aangeraden, er werd aangenomen dat dit museum de reden voor onze aanwezigheid in Danang was. Wel hebben we er twee usb nep playstation controllers gekocht om samen te bombermannen. De trein dan! Die is heel mooi, langs de kust en door de bergen (tunnels!), wacht daar ons filmpje maar voor af . Die trein bracht ons naar Hué.

En daar vierden we onze aankomst met een bordje kippenvoetjes! Haha niet echt hoor, maar we hebben geleerd dat willekeurig dingen op de kaart aanwijzen niet altijd even goed werkt. We weten de woorden voor kip, eend, varken en rund inmiddels, maar niet die voor gegrilde voetjes met sesamzaadjes erop. Toch werd onze kip zo geserveerd. Lekker bij het bier vertelden de geamuseerde locals naast ons. Veel vlees zat er niet aan.

Er was veel te zien in Hué. We zijn een middagje de oude Citadel in geweest (waar oude paleizen, tempels en huizen van de Nguyens staan), we hebben bij zonsondergang op de rivier in een waterfiets-zwaantje gedobberd, en de omgeving in gebromd op de moto. Ook hier hebben we lekker gegeten; Nem Lui, gegrild varkensvlees met taugé, koriander en sla in een rijstvelletje rollen. Ook vloeit het lokale bier hier rijkelijk; Huda en Festival bier uit Hué (beiden gebrouwen met Deense technologie weet het etiket ons te vertellen…), kost geen drol. En nu knallen we verder met de trein naar Dong Hoi… Doei!

Na de koude bergen is de meest logische volgende stap om het strand op te zoeken, dunkt ons. Aangezien we als de dood zijn voor toeristen besloten we Nha Trang (dé badplaats aan de Vietnamese kust) over te slaan. Door naar Quy Nhon, een stadje aan zee tussen Nha Trang en Hoi An. Of toch niet? Helaas reed onze bus niet verder dan Nha Trang, en waren we gedwongen er een nachtje te blijven… gestrand in Nha Trang. Achteraf een geluk bij een ongeluk! Nha Trang is namelijk helemaal niet zo’n verschrikkelijke badplaats als onze bijbel ons heeft laten denken. En ons uiteindelijke doel – Quy Nhon – heeft geeneens een zwembaar strand. Het staat er namelijk vol met vissersbootjes en afval, en krabbetjes die héél snel kunnen rennen als je ze prikt met een stok. We hebben dus lekker gezwommen in Nha Trang, en gemingled met de locals in Quy Nhon.

En nu gaan we door naar Hoi An waar Anke een jurk gaat laten maken! Hoi An heeft nog echt oude gebouwen omdat het gespaard is gebleven van alle bommen en granaten en alle oorlogen.
Die gaan we zien.

En dan een PS: omdat Vietnam veuls te groot is hebben we besloten ons visum te verlengen en pas eind juni naar Singapore te vliegen (in plaats van via Bangkok, Zuid-Thailand, (Maleisië?) naar Singapore te gaan). Dan hebben we genoeg tijd om niet door het land te hoeven vliegen.

En nog een PPS: David gaat studeren in september! Hij is toegelaten voor zijn master in Leiden (Media Technology) na een telefonisch intakegesprek in Ho Chi Minh City! Joepie! (Nu Anke nog… ).

Doei!

Het zuiden, de Mekong Delta (daar waar de Mekong een stukje van Vietnam afknipt en uitkomt in zee). Een busrit van 5 uur bracht ons naar Can Tho, de hoofdstad van de provincie. Vlakbij Can Tho zijn floating markets, omdat iedereen en z’n moeder aan het water woont is ook de markt daar te vinden. Heel veel bootjes met groente en fruit die ronddobberen en verkopen. Daar gingen we heen. En wel om 05.30 ’s ochtends, omdat zo’n markt na 9 uur ’s ochtends al langzaam aan afbreekt.  De terugweg deden we via kleine kanaaltjes, en zo hadden we een mooi bootdagje. Tijdens die boottocht moesten we helaas ook vaststellen dat Anke nog niet helemaal beter was. De dag erna gingen we zelfs naar het ziekenhuis van Can Tho, om gewapend met antibiotica en een zak medicijnen terug te keren.

Onze laatste avond in Can Tho begon in het park, waar een oude man ons in het Frans vroeg of we Engels wilden praten met twee studentes van hem. Aparte verzoeken krijgen we wel vaker, deze viel best mee dus dat wilden we wel. Al gauw zaten we op het bankje met twee Vietnamese studentes te praten. Veel kennis uitgewisseld over het studentenleven daar en hier (of andersom). Maar onze magen rammelden al enige tijd, en na het hoofdstuk over Vietnamees eten af te sluiten vertelden we dat wij een groot liefhebber waren van sticky rice in Laos. Gelukkig wist een van de twee ons een kraampje te wijzen waar sticky rice met kip werd verkocht, en met z’n vieren liepen we erheen.

Nadat we afscheid namen van de twee, en onze sticky rice in het parkje hadden opgegeten was David’s eetlust nog niet voldoende gestild. Het was tijd voor een pho’tje voor het slapen gaan, in een klein lokaal eettentje vlakbij ons hotel. Daar aangekomen namen we plaats naast een groep van 6 beschonken Vietnamese dudes met bijzonder rode alcohol-oogjes. Nadat David het pho’tje besteld had werd hij nauwlettend in de gaten gehouden door het zestal. Ze keken of de westerse tafelmanieren wel door de Vietnamese beugel konden, gelukkig is dit niks nieuws voor ervaren toeristen als wij. David sloeg deze proef dus met verve, door de basilicum blaadjes te verscheuren en in het soepje te gooien, de limoen erboven uit te knijpen en wat pepertjes erin te schuiven. Vermoedelijk werden er bonuspunten gescoord door excessief te zweten door de hoeveelheid pepertjes. Na dit onverwachte succes van de toerist – en ongetwijfeld grote teleurstelling bij de zes – was een beloning op zijn plaats. Die kwam in de vorm van lokale whiskey uit een plastic fles, Vietnamese sigaretten, en kers-achtige tomaatjes om erbij te eten. Eén groot feest natuurlijk om geaccepteerd te worden in dit levendige, kleurrijke maar vooral bijzonder dronken gezelschap.

Na ons bezoek aan Can Tho moesten we toch echt terug naar Ho Chi Minh City. Daar kon Anke beter uitzieken, David naar de kapper gaan, en we zouden er hoe dan ook langskomen voor onze reis verder naar het noorden.  Ho Chi Minh City vinden we bovendien stiekempjes een hele leuke stad. We vonden weer een prima hotelkamer met een enorm raam aan een hele drukke straat, en zo hoor je Ho Chi Minh City te beleven. Gelukkig bleek na de 2e dag dat Anke’s Can Tho-nese medicijnenkuurtje goed aansloeg. Zo goed dat we de mogelijkheid vonden om naar de Cu Chi tunnels te gaan, een stuk van de Vietcong tunnels die bewaard zijn gebleven voor toeristen.

En morgen reizen we verder, de bergen in naar Dalat. We hebben ons laten vertellen dat het er een stuk koeler is, zo’n 20 graden. En da’s wel lekker na het hete Ho Chi Minh City. Wij rapporteren later. Doei.

Willekeurige beelden op chronologische volgorde! Muzikale ondersteuning: Birdy Nam Nam (waarvoor dank).

Dit zie je: Slowboat van Thailand naar Laos, motorritje naar de grotten bij Vang Vien (L), David op de wat-heuvel in Luang Prabang (L), veerpontje naar Champasak (L), watervallen op Don Det (L), motorritje bij Kratie (Cambodja!), de Tomb Raider tempel bij Angkor Wat (C), tuktukritje terug door de regen (C), boottocht van Siem Reap naar Battambang (C)…

doei!

Phnom Penh

Hoofdstad van Cambodja! Deze stad bood ons de mogelijkheid cultureel verantwoord een blik te werpen op overblijfselen van het terreurbewind van Pol Pot’s Khmer Rouge. Beide ingelezen op het onderwerp met de survivor-account ‘First They Killed My Father‘ van Loung Ung (een aanrader) bezochten we Security Prison 21 (S-21) a.k.a. Toul Sleng, een school die tijdens de Khmer Rouge gebruikt werd als martelplek en gevangenis. We bezochten de mini-cellen waar de gevangenen opgehokt zaten, de martelkamers waar mensen aan bedden werden geketend om weg te kwijnen en de fotogallerijen met de mugshots van degenen die er gestorven zijn.

Een kilometer of 15 buiten Phnom Penh kun je Killing Fields bezoeken: een (bijzonder mooi en groen) gebied waar mensen gebracht werden om afgemaakt te worden (als ze de martelingen overleefd hadden).  Daar gingen we naartoe op de moto: een brommertaxi waar we met z’n 3en (dat is David, Anke en chauffeur) opklauteren om door het chaotische verkeer te zwermen. Op de terugweg hebben we het laatste stuk gelopen omdat onze arme chauffeur een lekke band kreeg, die liet plakken, om hem vervolgens nogmaals lek te rijden.

Maar het was niet alleen maar ellende in Phnom Penh. Een kroegje vlakbij ons guesthouse verlichtte de zware uitstapjes met een Playstation 2 en fijne muziek. Hierop werden verhitte Golf-wedstrijden en potjes PES met Cambodiaanse tegenstander  gespeeld.

Phnom Penh is best een gekke stad, onze guesthouses (en de meeste goedkope) schaarden zich allen rond het Boeng Kak meer, een flinke afstand van de rivier waar de overige stedelijke activiteit te vinden was. Die rivier is een uitloper van het Sap Tonlé (het meer waarover wij van Siem Reap naar Battambang zijn gegaan). Ons budget-ghetto aan de lakeside voelde zo erg geïsoleerd van de rest van de stad. Niet dat het ons ervan weerhield alsnog van het een naar het ander te lopen… Maar goed, na ons Vietnam visum (goedkoop) te regelen konden we doorreizen… Naar:

Sihanoukville

We werden gewaarschuwd voor volle stranden in deze badplaats in het zuiden van Cambodja. Aangekomen waren de stranden gelukkig niet bepaald druk. Het water was dat wel, tot ons grote plezier. In de zee ronddobberen en -spetteren, en aan de strandjes hangen om de zon onder te laten gaan was ons verblijf in een notendop.

Dat luieren was overigens niet onze keus, we werden ertoe gedwongen. Als het aan ons lag maakten we een dagtocht door het nabijliggende National Park om te genieten van de indrukwekkende flora en fauna van Cambodja.  Helaas, na 2 dagen op rij met een ticket ’s ochtendsvroeg voor ons guesthouse op de bus te wachten – die niet kwam vanwege het slechte weer óf het te kleine aantal verkochte kaartjes – besloten we op dag 3 een motor te huren en er zelf doorheen te tuffen. Een leuke tocht, maar wel pas na 2 dagen verplicht luieren…

Om de tijd wat verder te doden werd ons lieve Eee’tje geïnfecteerd met een bijzonder hardnekkig en venijnig virus, geleverd via ons USB stickje uit een internetcafé in Phnom Penh. Het resultaat was accepteren dat we heel veel foto’s kwijt waren (omdat we alles op 1 stickje hadden geback-upped die niet bepaald meer up-to-date was). Nu schrijven we er laconiek over, maar ik kan jullie verzekeren dat het reisgezelschap bijzonder aangedaan was door deze kwestie. Na drie dagen lang klooien is het natuurlijk gelukt de boel weer draaiende te krijgen en alle foto’s terug te krijgen (met een bootable SD kaart met een Windows XP image erop). Ons Eee’tje is nu dichtgemetseld met virusscanners en firewalls, en onze foto’s hebben we op zo’n 4 verschillende locaties opgeslagen.

Vietnam!

Daar zijn we nu, in Ho Chi Minh City (voorheen Saigon). Ons verblijf begon hier bijzonder dramatisch, vanaf de veel te lange busreis met swineflu-controles aan de grens, tot een gestolen portemonnee (stomme David) en een kapotte camera (stomme camera) op dag 1. Het positieve dan: eten is hier goed en goedkoop! In ieder geval een stukje goedkoper dan we gewend waren. Ochtenden begin je hier met een kommetje Pho (noedelsoepje). ’s Middags of ’s avonds kun je je buik vullen met een heerlijke Bánh Xèo (Vietnamese pannenkoek) en dit alles spoel je weg met de Vietnamese ijskoffie’s die je overal op de hoek van de straat kan halen of een lokaal biertje. Zo lekker als die van mams zijn de pannenkoeken trouwens niet, maar ze overtreffen met een vrij ruime marge de pannenkoeken-in-een-soepje-van-boter die in het bedrijfsrestaurant van Teleac worden geserveerd. Deze eerste ervaringen met de (zuid-)Vietnamese cuisine doen de verwachtingen hoog oplaaien, en na de keuken van Cambodja (prima, maar weinig speciaal), die van Laos (oh hoe wij toch die sticky rice missen), en Thailand durft David wel te stellen dat Vietnam op nummer 1 mag komen te staan, maar goed, thuiswedstrijd hè?

En verder? Saigon is een hele mooie stad, maar zonder foto’s hoeven jullie ons niet te geloven. Die foto’s komen later, oké?

Doei!

Doei!

Don Det (en Don Khon)

In het zuiden van Si Phan Don liggen deze twee eilandjes die verbonden zijn met een oude spoorbrug waar je prima met de fiets over kan. Het leven daar is langzaam, op de eilandjes is er vrij weinig te zien en te doen, behalve in de Mekong zwemmen en lui in een hangmat hangen. Dat was dan ook ons verblijf in een notendop. De enige inspanning die we leverden was wanneer we beide eilanden doorfietsten. Daarna lieten we de dagen zo langzaam mogelijk voorbijgaan in onze bungalow aan de Mekong (waar je zo in kunt springen). Aggregaten voorzien de bungalows van electriciteit tussen een uurtje of 6 en 10 ’s avonds. Daarna gaat het licht uit en de kaars aan (of de oogjes toe).

Na deze dagen van serene rust was het tijd om verder te gaan, en om afscheid te nemen van het mooie Laos, de lekkere laab, Beerlao, en door te gaan naar Cambodja. Doei Laos! Tot de volgende keer…

Cambodja

En nu zijn we in land 3 van de grote reis. Vanuit Don Det zijn we naar Kratie gegaan, waar we op de motorbike een hele mooie tocht gemaakt hebben met een terugreis in knetterend onweer en stromende regen. De omgeving – of in ieder geval rond Kratie – lijkt anders dan wat we hiervoor hebben gezien. Er zijn overal palmbomen en het lijkt veel groener. De kinderen zijn nog wel bijzonder blij en kunnen net zo vrolijk zwaaien als de kindjes in Laos. Alleen zijn ze niet zo goed in sabai dee zeggen, maar het zou flauw zijn ze daarop af te rekenen.

Maar nu zijn we in Siem Reap, de grote stad. Angkor Wat staat op het programma, want daar kun je niet omheen, al is het best een dure bedoening. Cambodja lijkt sowieso duurder te zijn dan de vorige landen, maar dat is oké omdat we hier minder lang blijven. Ook veel gehannes met geld, het meeste betaalverkeer gaat met dollars (inclusief pinnen) maar je krijgt riel terug. Daarvoor gebruikt Cambodja de rekentruuk 1$ = 4.000r, en gelukkig mogen we die zelf ook toepassen… want koerstechnisch is dit geen voordelige volgens mij. Vaak krijg je je bedrag in zowel dollars en riel terug (2$ + 2.000r = $2,50). En marktjes rekenen dan wel weer alleen in riel.

Ons verdere reisplan is om vanuit Siem Reap de boot te pakken naar Battambang (over Tonlé Sap, het enorme meer waar heel Cambodja uit eet). Naar verluid een bijzonder mooie reis. En dan naar Phnom Phen, misschien nog even het strand (Sihanoukville) en dan naar Vietnam, waar we prima uit de voeten kunnen met de gekopieerde Lonely Planet die we van een man zonder handen hebben gekocht.

PS: Meer foto’s volgen…

Daar duurde ons nieuwjaar nog langer dan gedacht. Dat hield in dat we overdag doorweekt het stadje doorliepen (want je ontkomt er echt niet aan), en ’s avonds met een droog pak angstig weer de straat opgingen om eten te vinden. Zon of geen zon, ook ’s avonds ontkom je bijna niet aan een nat pak. Avondeten bestond voornamelijk uit straten vermijden en opletten waar de waterwerpers staan.

Maar goed, het jaar 2551 is geschiedenis, en we leven al enkele dagen in een droog 2552. Vanuit Pakse zijn we nog naar het Bolaven Plateau gegaan op een dagtripje. Ten oosten van het stadje ligt dit vruchtbare gebied, waarvan de helft ongeveer bestaat uit een ‘National Protected Area’. Er is dus veel te zien, van koffie- en theeplantages (die de Fransen mee hebben genomen) tot watervallen en gekke kleine dorpjes waar jonge meisjes aan waterpijpen van bamboe lurken.

Daarna door naar Champasak, aan de andere kant van de Mekong, en daarom (vermoed ik) een minder populaire plek voor de toeristen die naar het zuiden reizen. De meesten gaan vanuit Pakse direct door naar Si Phan Don, ofwel de 4000 Islands, waar de Mekong uitwaaiert en vooral in het droge seizoen een hoop eilandjes door het wateroppervlak laat prikken. Met de local bus op een veerpontje kwamen we aan in Champasak. Een stil en mooi stadje die bestaat uit een enorm langgerekte straat langs de Mekong, die na een paar kilometer landinwaarts gaat om uit te komen bij Wat Phou: ruïnes uit de zevende eeuw van een hindoeïstische tempel die in de loop van de eeuwen is omgebouwd tot een boeddhistische. Die was een bezoekje waard, en vanuit ons guesthouse aan de Mekong (met mooi uitzicht op de kleine vissersbootjes die ronddobberen op de rivier) bracht onze fiets ons daar.

Verder was er natuurlijk vrij weinig te beleven in en rond Champasak, dus de dag erna trokken we verder naar het grootste eiland van Si Phan Don: Don Khong. Het valt op dat alle plekken na Vang Vieng rustig zijn, de grote steden liggen allemaal in het noorden en het zuiden van Laos kenmerkt zich door het langzamere leven. In stijl verliep onze eerste dag daar rustig en langzaam, totdat we samen met een Britse reiziger het idee kregen met een bootje de Mekong op te gaan. We konden twee vissersbootjes huren waarmee we ons naar een zandstrandje aan de overkant konden peddelen.

Op dag 2 met de fiets het eiland rond (zo’n 35 km in omtrek), alweer in de brandende zon (waarom is het nu geen nieuwjaar!). Daar hebben we mogen genieten van de rijstvelden die voor de verandering niet allemaal droog stonden, en de buffels die zich in de modder vermaken. Nu zitten we op Don Det, een van de vierduizend eilanden ten zuiden van Don Khong, vlakbij de grens met Cambodja, waar we overmorgen naartoe gaan. Verhaaltje en foto’s later… Doehoeii!

Verder reizen betekende dus met de bus naar Tha Khek, een veelbelovend plaatsje aan de Mekong. Daar aangekomen viel het stadje ons bijzonder tegen. Zoveel zelfs dat we de dag erna weer verder gingen. Wel nadat we de avond ervoor met een beschonken, ontzettend vriendelijke, doch bijzonder onduidelijk Engels sprekende Lao meer Beerlao gedronken hebben dan goed voor ons was.

Maar oké, verder naar… Savannakhet! Het volgende veelbelovende plaatsje aan de Mekong. Daar zitten we nu. En het is Lao New Year! Dus we pakten de fiets naar een tempel in de buurt om te zien hoe de locals Boeddha beelden besprenkelen met water, offers brengen, etc. Zo’n reis maak je uiteraard niet ongewapend in deze tijd van het jaar. De stad kom je alleen uit met minimaal twee waterpistooltjes op zak, om het geboefte flink onder te sprenkelen terwijl ze emmers en pannen water op je legen. Dat zal ze leren. Daarna leek het alsof de almachtige zelf ook een duit in de zak deed, want het heeft heel hard geregend. Zo hard dat David verkouden is op dag 2 van het natte Boeddhistische nieuwjaar… Daarom hebben we maar laf de grote straten vermeden. Spelbrekers.

Bij puur toeval zijn we bovendien gestuit op de meest obscure bar in de wijde omgeving, waar we bier dronken met de lokale maffia (in de vorm van een grote grijze Australiër die Bruce heet, en die ons meermalen zijn – niet kosteloze – diensten aanbood “cause if you’re ever in trouble you know who to call”), de lokale Franse gemeenschap (die ons adviseerde over wat we konden zien in de buurt, en tevens aanboden om ons daarnaartoe te rijden om 4 uur ’s ochtends, omdat ze er toch langs kwamen voor werk), en de Frans-Laotiaanse gemeenschap (die licht heeft geschenen op de kwestie nep-Vietnamezen in Nederland: dat zijn dus Laotianen hè, die de Vietnamese nationaliteit aan hebben genomen om naar Nederland te komen!). Teveel kennis op één plek.

En bij elke terugblik hoort een vooruitblik (ook al bestaan het verleden en de toekomst niet, enkel het heden…!): volgende doel is om via Pakse naar Champasak te gaan (weer een ex-hoofdstad), en vanuit daar gaan we wellicht in een keer door naar onze laatste bestemming in Laos, voor we de oversteek naar Cambodja maken: Si Phan Don. Het internet in Laos is wat dunbezaaider dan in Thailand – en dan met name de gratis WiFi verbindingen waar we met ons eee’tje gretig van aftappen – dus maak je geen zorgen als ons digitale dagboek een weekje stil ligt. Zoals gebruikelijk is er weer een flink aantal foto’s bijgekomen, dus bekijk die ook even!

De terugweg dan! Aangezien het bijna nieuwjaar is (14, 15 en 16 april) zijn de kinderen al flink aan het oefenen. Niet met rotjes afsteken, maar met water op elkaar gooien. Een eerlijk alternatief. Op onze route kwamen we langs dorpjes waar de kinderen langs de weg stonden met tonnen water en kleine pannetjes. Overal kon je ‘t krijgen. Scooters en fietsers waren vooral de bok. Drijfnat kwamen we weer aan in Luang Prabang na in totaal zo’n 5 uur fietsen (3 uur heen, 2 uur terug), en ik gok een dikke 60km op de teller.

Na Luang Prabang (een week!) gaan we verder. We dachten erover om naar het noorden te gaan, maar dan moesten we uiteindelijk toch weer terug om Vientiane te bezoeken. Dus het zuiden: Van Vieng. Daar gaat iedereen heen, en daarom hadden we er niet zo heel veel zin in. Maar goed. Na een weer misselijkmakende, maar mooie busreis en het opzoeken van een Guesthouse hadden we tijd om wat door het stadje te lopen, en het is eigenlijk best wel prima. Veel toeristen hier (vooral vanwege het tuben, daarover later meer), maar ook hele leuke plekjes langs het riviertje, waaronder ons guesthouse.

Grotten dan! Scooter huren en Van Vieng uitrijden naar een klein dorpje waar mooie grotten in de buurt zijn. Een wat ouder, pezig mannetje vroeg ons cave? en wij knikten van yes. Hij begon voor ons uit te lopen dus we volgden hem. De beste man sprak geen woord Engels, maar bracht ons naar een hutje waar we ieder een zaklamp kregen, 5.000 kip toegang betaalden en doorliepen naar grot 1. Dit was een grot van zo’n 3km lang, waar geen enkele vorm van licht aanwezig was. Naast onze 3 zaklampjes was het dus pikke pikke donker. Ons pezige gidsje klauterde met zijn slippers overal op, tussen en door. Een stuk sneller dan wij. Het enige wat uit hem kwam was zo nu en dan ‘botcho hid’ wat Laos-engels is voor ‘Watch your head’. Onze head watchen deden we. De tocht bracht ons naar een ondergronds meertje, waar onze gids in zwom (wij niet). Toen konden we weer terug. Na bezweet het daglicht weer te hebben bereikt bracht gidsje ons naar grot 2. Een stuk minder lang en diep (godzijdank) maar wel net zo donker, en we waren er net zo alleen. Aan het eind van grot 2 werden we teruggebracht naar het dorpje, maar eerst stopte gidsje halverwege en zei ‘money for guide’ (hij heeft een heel effectief vocabulaire). We gaven hem blij 10.000 kip (ongeveer een dollar), maar hij kraste met een steentje 50.000 in de grond, en voegde verbaal toe one person. Ja hallo, 100.000 kippetjes, dat hadtie best mogen vertellen voor hij ons meenam. Amehoela dus. Na een poosje ongemakkelijk proberen uit te leggen dat hij het eerder had moeten zeggen en dat we het niet hadden, liet hij ons gaan.

Laos is erg leuk. De mensen zijn hier heel vrolijk en vriendelijk, en er zijn heel veel kinderen. Ze roepen allemaal Sabai dee! (hallo) naar ons, en dat roepen wij dan terug. Eerlijk is eerlijk.

En oh ja, d’r is hier ook heel lekker eten. Ik denk dat met name de Peter Grauzen op deze aardbol dat wel kunnen waarderen. Het gerecht gaat verscholen onder diverse namen, van Laab naar Lap of zelfs Larp, maar laat je niet in de luren leggen! Het gerecht bestaat een soort van salade met vlees (kip, rund of varken), met heul veul verse munt, koriander, pepers en dikke stukken knoflook. Dat pak je met een stuk kool of sla samen met een lading vissaus en sambal met een bolletje sticky rice en jum jum. Khob chai roep je dan. Jazeker.

Oké doei!

Maar goed, na die twee flinke ritten waren we in Chiang Rai. Omdat de stad nog enige omvang had verdiende het 2 nachten van onze aanwezigheid voordat we door zouden reizen naar Chiang Khong. Leuke marktjes, lekker eten, goedkoop slapen op keiharde stro-matrassen met kuilen erin (of zoals Anke: op de grond!). Je kent het.

Door naar Chiang Khong! Want dat ligt aan de ene kant van de Mekong, met aan de andere kant Huay Xai, Laos! Hét startpunt om in Laos te komen, en vanuit daar met een boot verder te reizen naar Luang Prabang (de oude hoofdstad van Laos). Niet zomaar een boot, maar geheel in Laos-stijl: een slowboat. Die doet er twee dagen over, met één overnachting halverwege in Pakbeng. Daar aangekomen onze eerste Beerlao verschalkt, Lào Láo (Laos’ whiskey) gedronken en onze eerste kippetjes uitgegeven. Dag varen later en we zitten in Luang Prabang. Guesthouses met gratis bananen, heuvels beklimmen, fietsen huren, waterbuffelburgers eten. Het kan hier allemaal.

Eerste indrukken (Laos):

- Geen ladyboys hier (of gaan die allemaal naar Thailand?)
- Iedereen speelt jeu de boules en ze eten hier bagguettes (ik zie een patroon…! Foux du fa fa)
- Avondklok! Om half 12 gaan alle café’s/restaurants/bars dicht, om middernacht moet officieel iedereen op het adres zijn waar ze ingeschreven staan. Geen nachtleven hiero.
- Geld is ingewikkeld, US Dollars/Laos Kip wisselen zich af, en op sommige plekken kun je ook met Thaise Baht betalen. Veel omrekenen.

Doei!

De eerste dagen hebben we vooral de hitte gemeden door overdag toevlucht te zoeken in ons bijzonder comfortabele guesthouse. Onder andere door een klein ongelukje van David, waarbij hij de dood in de ogen heeft gekeken zonder te knipperen. Teen heel lullig gestoten vlak voor het politiebureau. Het stukje nagel dat eraf kwam kon hij ruilen tegen een ritje achterop de pliesie-motor naar het ziekenhuis. David is nu gehandicapt met een halve linker-grote-teennagel.

Het artistieke en muzikale Pai is een fijne afwisseling na het drukkere (maar niet te drukke, hoor!) Chiang Mai. De sfeer is hier gemoedelijk. ’s Avonds koelt het bijzonder prettig af, waardoor de hitte overdag prima te overleven is. Iedereen is overdag toch weg of aan het slapen, en ’s avonds loopt iedereen rond. Goed ritme. Veel verschillende soorten mensen ook, van Britse drankjongeren tot hippies en familietjes. We zijn hier ook nog een ouwe bekende uit Pakchong (remember?) tegen het lijf gelopen. Thailand is klein!

Vandaag hebben we een scootertje gehuurd! Voor slechts 100 batjes (2 euro?) de hele dag crossen op een benzinetank die je vol gooit voor 60 batties. Het rondrijden was erg goed, met z’n tweeën op het scootertje (chauffeur voor-, cameraploeg achterop). Veel gezien. Filmpje bewijst.

Scooterfilmpje from David G on Vimeo.

Morgen naar Chiang Rai (R!), en vanuit daar met de boot door naar Laos zoals we beloofd hadden. Plaatjes kijken, d’r staan nieuwe op!

Doehoei!

12 uur ’s middags. Chiang Mai. Geen gezoek naar Guesthouses, maar op naar Libra Guesthouse, op aanraden van onze (eerste!) Britse reisvrienden Julian en Mike. Blind vertrouwen in deze jongens. Vanuit daar zijn we die avond naar Chiang Mai’s Night Bazaar geweest om eens flink met geld rond te smijten. Ons ruime budget van 1200 baht per dag vroeg erom. Rugzakken, schoenen, broeken, niets was ons te gek. Achteloos met een rietje in een drankje roerend lulden we nonchalant honderden batties van de vraagprijzen af. Ons krappe budget van 1200 baht per dag vroeg erom…

Tijd voor de bergen! Met een groep van 9 begonnen we de volgende ochtend aan een heuse tweedaagse trektocht. 9 kilometer heftig klimmen en dalen door de bergen naar het dorpje waar we zouden overnachten. Een flinke tocht voor onze verwaarloosde condities. Een avond met muziek, kampvuur, en lokaal gestookte happy water was onze beloning. De volgende dag werd een rustigere. Een tocht langs en door de rivier op de rug van een olifant stond als eerste op het programma.  Vanuit daar gingen we met zelfgevlochten bamboevlotten de rivier verder af, in een inspannende tocht van zeker anderhalf uur. Weer enorm veel gezien in die twee dagen, in tegenstelling tot onze tocht in Khao Yai hebben we niet bijzonder veel beesten gespot, maar daarvoor kregen we een bijzonder mooie omgeving terug.

En toen gingen we vier-op-een-rij spelen op het dak van THC.

En nu? We blijven nog twee dagen in Chiang Mai, en gaan dan door naar Laos (met de boot over de Mekong). Dus wie weet komt het volgende bericht uit Laos. We rekenen er nog wel op dat we terugkeren naar Thailand om het zuiden te ontdekken voordat we naar Australië gaan (joh, we hebben het over juli. Anything can happen). Tot de volgende keerrrr…!

En bekijk de fotootjes, hè?

Dat deden we in stijl: 4 farang gewapend met backpacks tussen de 10 en 15 kilo in een trein met rond de 200 Thai per wagon. Of in ieder geval belachelijk veel. Genoeg om ervoor te zorgen dat zitten geen optie was. Na een halfuurtje hadden we één stoel kunnen veroveren die we met z’n 4-en deelden (omstebeurten zitten ). De rit duurde twee-en-een-half uur, en het was weer ouderwets pokkeheet. Naast de drukte en de hitte kregen we met een derde authentiek Thais fenomeen te maken: verkopers in de trein. Ergens op een station stappen ze op, en dan gaan ze net zo lang op en neer door de trein totdat hun koopwaar op is. Deze mensen zijn feller dan de gemiddelde kiosk-koffierugzak-verkoper in de trein. Rustig staan was dus teveel gevraagd, kleine kakelende vrouwtjes met emmers vol drankjes, manden met gedroogde kippetjes, eieren op een stokje of onidentificeerbare vruchten persten zich telkens langs en tussen ons. Deze bijzondere treinrit kostte ons – naast het gebruikelijke emmertje zweet – 23 baht p.p. (50 cent?), een schrale troost.

Maar goed, we made it. Ayuthaya dus, een stad die vol staat met ruïnes van oude tempels. Best mooie ruïnes. Mooi genoeg voor een bezoek, en ook dat deden we in stijl: op de fiets! Voor twee keer 30 bahtjes (60 cent?) huurden we twee prima fietsen voor de hele dag (de héle, eat that MacBike!) om rond te toeren als echte Hollanders. Nadat ik mijn naakte lichaam in de Nederlandse vlag gewikkeld had (de koning wil mijn tepels niet zien) en mijn trom-pet had opgezet, vertrokken we rond kwart over 9 om de hitte voor te zijn. Tot ons grote plezier merkten we al gauw dat het deze dag bewolkt zou blijven! Het was de perfecte dag om te fietsen: een licht briesje en een prima temperatuur. Toch zijn we er beiden in geslaagd verbrand te raken zonder direct zonlicht. Achter de wolken schijnt dus toch die zon. We hebben ook best een lange tocht gemaakt, door het centrum en langs de rand van de stad om zo veel ruïnes te kunnen zien. Zoals het hoort hebben we hiervan ook foto’s gemaakt die vast in veelvoud op Flickr te vinden zijn. Stomme toeristen.

We zitten nu in een prima guesthouse waar we 160 bahtjes per avond betalen (dat is 3-4€ voor 2 personen), en morgen pakken we de nachttrein naar Chiang Mai! Vertrek om 21u, aankomst 09.45u… En dan heerlijk slapen onderweg (heb ik me laten vertellen).

Ten slotte wil ik jullie graag wijzen op de volgende video productie, een sfeer-impressie van een week reizen in Thailand. Al mijn ervaringen en leermomenten bij Teleac hebben zich samengebald in dit product, en – duizendpoot als ik ben – heb ik zowel de regie, het camerawerk (met assistente Anke voor enkele scenes) én de montage op mij genomen. Een zware taak, maar gewapend met Windows Movie Maker en mijn eee 900 edit-set heb ik hem kunnen zetten! 

Volgende keer meer… Nieuws, uit de Thailand!

3 dagen geleden zijn we hier aangekomen, en we zitten nu in een heel leuk guesthouse vlakbij Pakchong (op haar beurt weer vlakbij het national park). We delen onze doubleroom met gekko’s en spinnen voor 200 baht per avond (zo’n 4 euro nogwat). De temperatuur is hier véééél aangenamer (nog steeds heet, maar niet Bangkok-klef-hoofd-in-de-smog-heet) het leven een stuk rustiger, en het eten is goedkoper. ’s Avonds drinken we biertjes met andere reizigers afkomstig uit alle windstreken. Daar zitten uiteraard een stel mafkezen tussen, maar we hebben hier ook heel gezellige avonden. Engels, Frans en zelfs Nederlands sprekend. En alles door elkaar. We hebben eindelijk een beetje dat reisgevoel, iedereen is hier op doortocht, de mensen waaien aan en weg.

Eergisteren hebben we een dagtocht door het park gemaakt, en dat was echt mooi. We hebben weer een hoop foto’s geupload, dus neem een kijkje! Een fijne afwisseling van de drukke stad vinden we. Morgen tuffen we door naar Ayuttaya samen met twee britten, en vanuit daar nachttreinen we vermoedelijk naar Chiang Mai, maar dat lees je nog wel! Doehoeiii!

De meest bizarre was misschien nog wel een meneer die ons een paar bezienswaardigheden liet zien op de kaart. Hij waarschuwde ons voor Tuktukchauffeurs die teveel geld vroegen. Hij zei dat zijn zojuist voorgestelde rondje hooguit 40 baht (zo’n 80 cent) zou moeten kosten per Tuktuk. Achteraf begrepen we dat hij stiekempjes zijn Tuktukbuddy belde terwijl hij ons aan het lijntje hield. Bij ‘puur toeval’ reed er een Tuktuk langs die hij voor ons aanhield. Er stapte een obscuur uitziende Thai uit, en toen was het voor ons duidelijk dat het tijd was verder te gaan. Dit ritje ging géén 40baht-ritje worden. Gelukkig kunnen we heel goed weglopen. Dapper als we zijn.

Ik wind me er telkens best over op en baal ervan dat die paar rotte appels het zoveel moeilijker maken om nog neutraal en vriendelijk te staan tegenover mensen die je aanspreken. De honderden tuktuk- en taxiritten die je op straat opgedrongen krijgt wennen, nee zeggen is makkelijker. Maar mensen die je vragen waar je vandaan komt, hoelang je in Bangkok bent etc. gaan echt op de zenuwen werken. Die zijn ook erg hardnekkig. Taxiritten zijn vervelend omdat je telkens moét onderhandelen: op de meter rijden (ritten waar we op de heenweg 65 baht op de meter voor betalen worden ons op de terugweg voor 200 baht aangeboden). En zelfs dan loont het de moeite om mee te kijken naar de route die de taxichauffeur rijdt, rondjes rijden vinden ze leuk.

Maar goed, dat hoort bij de ervaring van de toerist in de grote stad natuurlijk. En we zijn ook een makkelijke prooi met ons rugzakje, camera in de hand en naïeve blik . We kunnen er wel over huilen, maar Bangkok blijft een toffe stad. En het is altijd fijn te bedenken dat de afzetterij vaak om een euro, hooguit twee gaat. Lekker puh.

Maar we zijn er nog! Vandaag naar de Weekend Market gegaan. Teleactijden aangehouden voor het opstaan om de hitte voor te zijn (07.30 eruit… op vakantie man!). Volgens mij waren we er al rond kwart voor 10, nadat we onze eerste skytrain rit namen. En dat is mooi! In een ge-airconditionede hoge metro over de stad rollen.

De Weekend Market was heet en druk, zoals verwacht, maar ook erg leuk om te zien. Rond een uurtje of 12 begon de temperatuur te erg te worden, toen namen we toevlucht in het parkje ernaast. Daarna keerden we weer hotelwaarts om een verfrissende duik in het zwembad te nemen. Nu kan dat nog.

Morgen pakken we namelijk de bus naar Khao Yai National Park. Ik hoop dat we vanuit daar naar wat kleinere plekjes kunnen gaan om alle stadsgekte even te vergeten… Tot dan!

Ons hotel zit vlakbij Khoasan Road, aka Backpackers Street. Een weinig authentieke plek om te wennen aan de Bangkok-gekte. Na wat door die buurt geslenterd te hebben gingen we op zoek naar eten, en dat vonden we. Dikke flessen Singha (630ml!) voor net geen 2 euro, en een complete maaltijd voor ongeveer de helft daarvan. De groene curry was er zo scherp dat mijn toiletbezoek de volgende morgen een pijnlijke was.

De dag erna hebben we uitgetrokken om rond te lopen. En lopen hebben we gedaan. Heul veul. Twee liter water p.p. naar binnen gewerkt, en zeker zoveel uitgezweet. Het is hier écht heet man. Ik hoop dat m’n lichaam daar de komende dagen beter mee leert om te gaan. Tot dan toe water, omstebeurten rugzak dragen, en toevlucht nemen tot overdekte airco supermarkten als het kan. We hebben op die dag echt veel gezien. Kleine schattige steegjes, kantoorgebouwen die arme hutjes en straatjes afwisselen, eetkraampjes overal, hypermoderne overdekte winkelcentra, met-zwerfhonden-bezaaide straatjes, buurten vol met toeristen en buurten waar geen enkele toerist te bekennen is. En overal verkeer.

Al bij al is het een milde start, we zitten supercomfortabel in ons hotel. De komende maanden zullen we zeker op luxe en comfort gaan inleveren. Maar daar heb ik ook wel zin in, het voelt tot nu toe als een stedentrip in een bizarre stad. Dat eckte eckte reisgevoel moet nog komen natuurlijk. Misschien is dat er wel in het volgende bericht. Misschien niet. De komende dagen blijven we in ieder geval nog even in Bangkok rondhangen, er is hier genoeg om te zien.

Meer plaatjes zien? Ga naar ons Foto-album! (daar komen alle fotos die we uploaden…)

Net voorbij ‘t Neude aan het Janskerkhof is Florin bijzonder goed bereikbaar. Met buslijnen (let op) 2/22, 3, 4, 5, 8 en 11, uitstappen bij halte Janskerkhof. Of gewoon te voet door vanaf de bussen bij Utrecht Centraal richting Vredenburg te gaan, dan richting Janskerkhof. Weet je wat? Google maps ‘em, en dan kom je er zelf wel uit:


Grotere kaart weergeven

Helaas kunnen David & Anke  jullie drankjes niet betalen. We hebben de poen namelijk nodig als we apen gaan tellen in de regenwouden van Cambodja. Bedankt voor je begrip.

Tot daar hè!

Kortom:
Waar? Florin, Utrecht (Nobelstraat 2-4, 3512 EN Utrecht)
Wanneer? Vrijdag 27feb, v.a. 21.00 uur
Waarom? Uitzwaaien, we vertrekken die woensdag…