Ninh Binh ligt midden in een soort van ‘Halong Bay op het droge’, enorme rotsblokken rijzen er boven de rijstvelden uit. Dat weten we omdat we er doorheen zijn getjoekt op een moto, op een bijzonder lange motodag waar we een bijzonder groot aantal kilometers achter ons hebben gelaten, en bijzonder veel heen en weer zijn gereden onder het mom van David’s lijfspreuk: teruggaan kan altijd, heen kan maar 1x. Heen kon dus toch wel meerdere keren… Ons tochtje bracht ons onder andere langs het Middeleeuws ogende kippendorpje waar een kekke kerk te vinden is, langs een pagodaatje op een berg, en langs de oude citadel van Hoa Lu. Daar vonden we een hele grote enge spin die ons vermoedelijk vanuit Thailand gevolgd is (die maakt hele sterke webben waar kleine vogeltjes in vast kunnen komen te zitten). In ieder geval was het een goeie rij-dag, en zeker de moeite waard, vooral ook omdat er niet bijzonder veel te doen is in Ninh Binh, naast rijstpapjes eten tot in de kleine uurtjes…

Na Ninh Binh Haiphong! Want dat is een grote havenstad (officieel de 3e grootste stad van Vietnam), waar David’s grootouders uit de buurt komen. Haiphong is wel duur voor Vietnamese standaarden. Daarom zijn we er ook niet zo heel lang gebleven, en teruggravende in ons geheugen komen we tot de conclusie dat we er voornamelijk hebben rondgelopen.

Na Haiphong dan? Dat was een vraag die ons lang onbeantwoord bleef, omdat we graag Halong Bay wilden zien (verplicht nummertje heb ik me laten vertellen). Deze baai ligt ten oosten van Haiphong, dus je zou zeggen gaan met die banaan.  Echter werden we afgeschrikt door alle dramaverhalen van het boeken van tours naar Halong Bay (je kunt niet echt op je eigen houtje de baai bezoeken, je zit vast aan geboefte die kaartjes verkopen voor lekke boten vol met ratten en toeristen). Die tours boek je voornamelijk vanuit Hanoi, want Halong Bay is echt zo’n dagjestrip bestemming waar bussen vol joelende toeristen worden losgelaten. Die enge bussen komen dan allemaal aan in Halong City (een even enge stad), en vanuit daar vaart iedereen door de baai naar Cat Ba eiland (het grootste en enige bewoonde eiland in de baai), en dan gaat de boot weer snel terug naar Halong City om de bus naar Hanoi te pakken.

Maar wij konden vanuit Haiphong met een slowboat naar Cat Ba gaan, om daar zelf iets te boeken en dus in tegenovergestelde richting te gaan (van Cat Ba door Halong Bay naar Halong City en dan door naar Hanoi). Verlamd van angst boekten we op Cat Ba een bootje, en we eindigden warempel op een mooie ratvrije kleine boot met enkel 3 vietnamezen co-toeristen. Met z’n 5en zijn we door de baai gevaren om de grotten te bekijken,  een halfuurtje in een kayak wat rond te peddelen, in zee te zwemmen, samen te lunchen en afgezet te worden in Halong City om door naar Hanoi te kunnen gaan. Een zeer voorspoedige dag waar wij de intimidatie van de vele toeristen bespaard zijn gebleven, vermoedelijk omdat we de minder gebruikelijke richting kozen. Driewerf hoera.

En nu zitten we in Hanoi, die een hele goede eerste indruk maakt met haar kleine knusse straatjes, drukte en Bia Hoi (tapbier) tentjes alwaar we bieren voor een luttele 3.000 Vietnamese Dongen kopen (dat is 12.5 eurocent!). We hebben een vliegticket van Hanoi naar Singapore geboekt voor de superaanbiedingdiscountinternetprijs van 25 USD p.p. Wel op een slechte dag, 3 juli komen we aan in Singapore om 01.30 uur ’s ochtends, en 5 juli reizen we ’s avonds alweer door naar Melbourne. Dat is dus 2-en-een-halve dag Singapore: 3 juli overdag, 4 juli de hele dag, en 5 juli de eerste helft van de dag. Krap, we wilden eind juni/begin juli daar zijn (David’s verjaardag in Singapore hoera!). Maar dat feestje gaat dus lekker niet door. Het scheelt ons een dikke 250 dollar om 3 juli te reizen i.p.v. eerder. Het lot brengt ons dus 3 juli pas naar Singapore. Maar dat is allemaal toekomstmuziek, is het niet? Eerst Hanoi, dan Sapa, dan Hanoi, dan Singapore! Hoioi.