Sapa

Van Hanoi naar Sapa kost de nachttrein 9 uur. Die uren kun je naargelang je budget spenderen op een houten bank, een zachte stoel, een hard bed of een zacht bed. Wij kozen voor de zachte stoel, voor de perfecte balans tussen budget en comfort. Dat er 9 uur lang een Vietnamees 0p een plastic krukje in het gangpad naast ons zat geeft goed aan hoe men hier denkt over zo’n balans.

Maar goed, we kwamen aan in Sapa! In de bergen, en bergen kregen we. Ons hotel had namelijk een super uitzicht over een dal met groene bergen en kenmerkende rijst-terrasjes (zie YouTube filmpje). Sapa zelf is wel oké, er zijn heel veel verkoopvrouwtjes die je lastig blijven vallen, veel hotels en Westerse restaurantjes, maar diep weggestopt kun je nog best de Vietnamese eethokken vinden. Vrijdag kwamen we aan, zaterdag lummelden we wat en zondag gingen we naar Bac Ha voor de wekelijkse flowermarket waar alle bergstammetjes uit de omgeving naartoe gaan. En busjes toeristen. De helft van de markt bestond namelijk uit de bekende souveniertjes met bijbehorende verkopers (you buy somsing from meee?), en de andere helft bestond uit eten, groente en vlees, en veemarkt. Kleurrijk was het wel.

En dan? We hadden nog twee dagen over als we woensdag in Hanoi wilden zijn om donderdag te vliegen. Die konden we doorbrengen in de bergen, want dat is de reden dat je naar Sapa gaat natuurlijk. Na veel wikken en wegen boekten we een two-day trip met homestay bij ons hotel; de makkelijke maar riskante optie. Hotels verkopen namelijk niks meer dan kaartjes voor obscure toeristenbureautjes. Zelf weten ze niks van wat ze verkopen.

Maar! De volgende dag leek goed te beginnen. Onze groep bestond uit drie westerse toeristen (incluis ons) en één clown met een cowboyhoed én een silly walk (zie YouTube) die ons vertelde dat hij onze gids was. Met dit gezelschap stapten we in een jeep die ons naar het startpunt van de wandeltocht bracht. We liepen al gauw door een heel mooi dal, op de voet gevolgd door hmong verkoopvrouwtjes, en met in de verte zo nu en dan een andere groep toeristen.
Na enkele kilometers raakten we deze groepen kwijt, en daarmee geleidelijk ook de mooie omgeving (of andersom?). Voor we het wisten klommen we langs kale bergwanden en over het bouwterrein van Vietnamese bouwlieden die druk bezig waren in de bergen te graven, wegen aan te leggen en ingewikkelde buizenstelsels te bouwen. Of zoals onze Spaanse medereiziger omschreef: ‘Completely destroying the mountain‘. Inderdaad. Vanuit ons homestaydorpje hadden we een goed zicht op de kapotte bergen. De dag erna zouden we langs dezelfde weg terug moeten klimmen, maar dat ging er bij ons niet in. Na hilarische pogingen onze wens voor een ander pad uit te leggen (onze cowboy zei namelijk altijd maar yes of okay als hij ons niet begreep) kwamen we zelfs zo ver dat we zijn baas gingen bellen (tot zijn onvrede, vermoedelijk?), die meteen onze klacht begreep en een andere route voorstelde… De veelbelovende ‘main road‘ ging het worden! Wederom tot vermoedelijk onvrede van onze gids, want tot de volgende morgen probeerde hij ons op andere gedachten te brengen. Zijn industriegebied klim was 2 kilomèt, en onze prachtige mainroad zou 7 kilomèt zijn…

De volgende dag was het na een ijskoude duik bij een waterval tijd voor onze main-road tocht. Na een kilometer of vijf vond onze gids het dan toch te bont worden, en hield hij een mini-vrachtwagentje aan die stenen en zand aan het vervoeren was. Onze laatste twee kilometer zaten we op deze waardevolle lading in de laadbak van het uitzicht te genieten!

En zo kwam ons Sapa avontuur tot een eind, dezelfde avond keerden we namelijk terug  naar Hanoi. Om op David’s verjaardag bij te slapen van de treinrit en wat Bia hoi te drinken om de hoek. Dat was Vietnam voor ons! Straks checken we uit bij ons hotel, en vanavond om 21 uur vliegen we naar Singapore! Dag Vietnam, daahaaag!

Hanoi

Zo zijn we naar Hanoi’s Museum of Ethnology gegaan, om ons te verdiepen in de culturen van de verschillende etnische minderheden die Vietnam rijk is. Diezelfde avond hebben we de Waterpuppet show bezocht, want daar ontkom je niet aan in Hanoi.

Was allemaal heel leuk en leerzaam, maar het werd ook hoog tijd voor ontspanning! En aangezien het sinds we hier zijn zo ontzettend heet is, en je nergens aan de hitte kan ontkomen (behalve misschien een Bia Hoi tentje ’s avonds laat), besloten we Hanoi’s Water Park te bezoeken! Een daglang spetteren in de zwembaden aan het Ho Tay lake. Helaas geen foto’s, maar het tikibad kan nog wat leren van Vietnamese glijbaan-architecten!

En voor de rest gaat de gang z’n gangetje. We eten nog heel lekker (Bun cha! nieuwe straatfavoriet),we struinen veel rond door de stad, en morgen pakken we de nachttrein naar Sapa. Daar is het koud! Hoera!

Ninh Binh

Na Ninh Binh Haiphong! Want dat is een grote havenstad (officieel de 3e grootste stad van Vietnam), waar David’s grootouders uit de buurt komen. Haiphong is wel duur voor Vietnamese standaarden. Daarom zijn we er ook niet zo heel lang gebleven, en teruggravende in ons geheugen komen we tot de conclusie dat we er voornamelijk hebben rondgelopen.

Na Haiphong dan? Dat was een vraag die ons lang onbeantwoord bleef, omdat we graag Halong Bay wilden zien (verplicht nummertje heb ik me laten vertellen). Deze baai ligt ten oosten van Haiphong, dus je zou zeggen gaan met die banaan.  Echter werden we afgeschrikt door alle dramaverhalen van het boeken van tours naar Halong Bay (je kunt niet echt op je eigen houtje de baai bezoeken, je zit vast aan geboefte die kaartjes verkopen voor lekke boten vol met ratten en toeristen). Die tours boek je voornamelijk vanuit Hanoi, want Halong Bay is echt zo’n dagjestrip bestemming waar bussen vol joelende toeristen worden losgelaten. Die enge bussen komen dan allemaal aan in Halong City (een even enge stad), en vanuit daar vaart iedereen door de baai naar Cat Ba eiland (het grootste en enige bewoonde eiland in de baai), en dan gaat de boot weer snel terug naar Halong City om de bus naar Hanoi te pakken.

Maar wij konden vanuit Haiphong met een slowboat naar Cat Ba gaan, om daar zelf iets te boeken en dus in tegenovergestelde richting te gaan (van Cat Ba door Halong Bay naar Halong City en dan door naar Hanoi). Verlamd van angst boekten we op Cat Ba een bootje, en we eindigden warempel op een mooie ratvrije kleine boot met enkel 3 vietnamezen co-toeristen. Met z’n 5en zijn we door de baai gevaren om de grotten te bekijken,  een halfuurtje in een kayak wat rond te peddelen, in zee te zwemmen, samen te lunchen en afgezet te worden in Halong City om door naar Hanoi te kunnen gaan. Een zeer voorspoedige dag waar wij de intimidatie van de vele toeristen bespaard zijn gebleven, vermoedelijk omdat we de minder gebruikelijke richting kozen. Driewerf hoera.

En nu zitten we in Hanoi, die een hele goede eerste indruk maakt met haar kleine knusse straatjes, drukte en Bia Hoi (tapbier) tentjes alwaar we bieren voor een luttele 3.000 Vietnamese Dongen kopen (dat is 12.5 eurocent!). We hebben een vliegticket van Hanoi naar Singapore geboekt voor de superaanbiedingdiscountinternetprijs van 25 USD p.p. Wel op een slechte dag, 3 juli komen we aan in Singapore om 01.30 uur ’s ochtends, en 5 juli reizen we ’s avonds alweer door naar Melbourne. Dat is dus 2-en-een-halve dag Singapore: 3 juli overdag, 4 juli de hele dag, en 5 juli de eerste helft van de dag. Krap, we wilden eind juni/begin juli daar zijn (David’s verjaardag in Singapore hoera!). Maar dat feestje gaat dus lekker niet door. Het scheelt ons een dikke 250 dollar om 3 juli te reizen i.p.v. eerder. Het lot brengt ons dus 3 juli pas naar Singapore. Maar dat is allemaal toekomstmuziek, is het niet? Eerst Hanoi, dan Sapa, dan Hanoi, dan Singapore! Hoioi.

Wat zien we?
David steekt over in Ho Chi Minh City, veel motobikes in Ho Chi Minh City, boottochtje in Can Tho (richting floating markets), berg beklimmen in Dalat, joelende kinderen in Quy Nhon, Marble Mountains beklimmen + uitzicht, Anke eet dragonfruit, trein van Danang naar Hue, bombermannen op de hotelkamer in Hue, in zwaantje dobberen in Hue, boottochtje naar Phong Nha grotten bij Dong Hoi, in de grotten…

We zitten nu in Ninh Binh, waar we vanuit Dong Hoi met de trein heen zijn getjoekt (slaaptrein waar we onszelf tussen het plafond en ons stapelbedje mochten klemmen. De 3e verdieping stapelbedden zijn de goedkoopste…).  Onze eerste avond vierden we er met een kom chao ga (vergeef het gebrek aan streepjes en frutseltjes op de letters); stomende rijstpap met kip, basilicum en andere groenten. Iedereen eet het hier, dus vooruit.

Dong Hoi is een gek stadje aan zee. We zaten er in een hotel met prachtig uitzicht op de bootjes en eettentjes langs het water, we aten er een gekke vis die tanden had die groter waren dan de onze, en moeders bijten hun kinderen er nog gewoon in de arm als ze stout zijn. Vanuit Dong Hoi zijn we naar de grootste (en oudste) grotten van Vietnam gegaan; de Phong Nha caves! Erg groot waren ze, en ook best druk met alle Vietnamese dagjesmensen. Foto’s staan d’rop.

Daag!

Op de motobike ben je zo in Danang want dat is maar zo’n 30km. Tussen Hoi An en Danang in zitten de Marble Mountains, grote heuvels die volstaan met pagodaatjes en grotten, en met een heel gek dorpje eronder waar ze vanalles van marmer maken (maar het liefst ontzettend grote beelden van galloperende paarden). En dan niet van Marble Mountain-marmer, maar van geïmporteerd Chinees marmer. De Marble Mountains zijn namelijk veel te klein voor het commerciële instinct van de Vietnamezen, die zouden zo op zijn om een winkel te vullen met marmeren galloperende paarden. Zo groot zijn ze namelijk ook weer niet. Maar wel groot genoeg voor een heel mooi uitzicht waar je de kustlijn, Danang en Hoi An kan zien liggen (op warempel een heldere dag!).

In culinair nieuws; de Cao Lao’tjes gingen erin als zoete koek, dat is een local Hoi An gerecht die bestaat uit dikke rijstnoedels die gekookt zijn in Ba Le-bronwater (heel belangrijk!) en verder met varkensvlees en taugé en basilicum worden geserveerd, met gekke crouton-achtige gefrituurde blokjes erin. Lekker! De eerste avond begonnen we met zo eentje in een klein restaurantje, waar we de avond afsloten met een hele dikke rum cola (omdat onze bediende het zelf niet durfde te mixen). En in overig culinair nieuws: de Banh Xeo wordt hier in stukjes geknipt en in een rijstvelletje gegeten, gekke Vietnamezen… En dat was Hoi An, dan door naar Danang, omdat het een grote stad is dichtbij Hoi An, en omdat we vanuit daar met de trein verder kunnen!

Maar langer dan een dag gingen we er niet blijven hoor. We moeten wel mijlen maken he! Nee, het was voornamelijk het treinstation waar we Danang voor in gingen. We zijn er niét naar het museum gegaan, wat ons ten harte werd aangeraden door de Franssprekende local die we er spraken. Nouja, niet zozeer aangeraden, er werd aangenomen dat dit museum de reden voor onze aanwezigheid in Danang was. Wel hebben we er twee usb nep playstation controllers gekocht om samen te bombermannen. De trein dan! Die is heel mooi, langs de kust en door de bergen (tunnels!), wacht daar ons filmpje maar voor af . Die trein bracht ons naar Hué.

En daar vierden we onze aankomst met een bordje kippenvoetjes! Haha niet echt hoor, maar we hebben geleerd dat willekeurig dingen op de kaart aanwijzen niet altijd even goed werkt. We weten de woorden voor kip, eend, varken en rund inmiddels, maar niet die voor gegrilde voetjes met sesamzaadjes erop. Toch werd onze kip zo geserveerd. Lekker bij het bier vertelden de geamuseerde locals naast ons. Veel vlees zat er niet aan.

Er was veel te zien in Hué. We zijn een middagje de oude Citadel in geweest (waar oude paleizen, tempels en huizen van de Nguyens staan), we hebben bij zonsondergang op de rivier in een waterfiets-zwaantje gedobberd, en de omgeving in gebromd op de moto. Ook hier hebben we lekker gegeten; Nem Lui, gegrild varkensvlees met taugé, koriander en sla in een rijstvelletje rollen. Ook vloeit het lokale bier hier rijkelijk; Huda en Festival bier uit Hué (beiden gebrouwen met Deense technologie weet het etiket ons te vertellen…), kost geen drol. En nu knallen we verder met de trein naar Dong Hoi… Doei!

Na de koude bergen is de meest logische volgende stap om het strand op te zoeken, dunkt ons. Aangezien we als de dood zijn voor toeristen besloten we Nha Trang (dé badplaats aan de Vietnamese kust) over te slaan. Door naar Quy Nhon, een stadje aan zee tussen Nha Trang en Hoi An. Of toch niet? Helaas reed onze bus niet verder dan Nha Trang, en waren we gedwongen er een nachtje te blijven… gestrand in Nha Trang. Achteraf een geluk bij een ongeluk! Nha Trang is namelijk helemaal niet zo’n verschrikkelijke badplaats als onze bijbel ons heeft laten denken. En ons uiteindelijke doel – Quy Nhon – heeft geeneens een zwembaar strand. Het staat er namelijk vol met vissersbootjes en afval, en krabbetjes die héél snel kunnen rennen als je ze prikt met een stok. We hebben dus lekker gezwommen in Nha Trang, en gemingled met de locals in Quy Nhon.

En nu gaan we door naar Hoi An waar Anke een jurk gaat laten maken! Hoi An heeft nog echt oude gebouwen omdat het gespaard is gebleven van alle bommen en granaten en alle oorlogen.
Die gaan we zien.

En dan een PS: omdat Vietnam veuls te groot is hebben we besloten ons visum te verlengen en pas eind juni naar Singapore te vliegen (in plaats van via Bangkok, Zuid-Thailand, (Maleisië?) naar Singapore te gaan). Dan hebben we genoeg tijd om niet door het land te hoeven vliegen.

En nog een PPS: David gaat studeren in september! Hij is toegelaten voor zijn master in Leiden (Media Technology) na een telefonisch intakegesprek in Ho Chi Minh City! Joepie! (Nu Anke nog… ).

Doei!

Het zuiden, de Mekong Delta (daar waar de Mekong een stukje van Vietnam afknipt en uitkomt in zee). Een busrit van 5 uur bracht ons naar Can Tho, de hoofdstad van de provincie. Vlakbij Can Tho zijn floating markets, omdat iedereen en z’n moeder aan het water woont is ook de markt daar te vinden. Heel veel bootjes met groente en fruit die ronddobberen en verkopen. Daar gingen we heen. En wel om 05.30 ’s ochtends, omdat zo’n markt na 9 uur ’s ochtends al langzaam aan afbreekt.  De terugweg deden we via kleine kanaaltjes, en zo hadden we een mooi bootdagje. Tijdens die boottocht moesten we helaas ook vaststellen dat Anke nog niet helemaal beter was. De dag erna gingen we zelfs naar het ziekenhuis van Can Tho, om gewapend met antibiotica en een zak medicijnen terug te keren.

Onze laatste avond in Can Tho begon in het park, waar een oude man ons in het Frans vroeg of we Engels wilden praten met twee studentes van hem. Aparte verzoeken krijgen we wel vaker, deze viel best mee dus dat wilden we wel. Al gauw zaten we op het bankje met twee Vietnamese studentes te praten. Veel kennis uitgewisseld over het studentenleven daar en hier (of andersom). Maar onze magen rammelden al enige tijd, en na het hoofdstuk over Vietnamees eten af te sluiten vertelden we dat wij een groot liefhebber waren van sticky rice in Laos. Gelukkig wist een van de twee ons een kraampje te wijzen waar sticky rice met kip werd verkocht, en met z’n vieren liepen we erheen.

Nadat we afscheid namen van de twee, en onze sticky rice in het parkje hadden opgegeten was David’s eetlust nog niet voldoende gestild. Het was tijd voor een pho’tje voor het slapen gaan, in een klein lokaal eettentje vlakbij ons hotel. Daar aangekomen namen we plaats naast een groep van 6 beschonken Vietnamese dudes met bijzonder rode alcohol-oogjes. Nadat David het pho’tje besteld had werd hij nauwlettend in de gaten gehouden door het zestal. Ze keken of de westerse tafelmanieren wel door de Vietnamese beugel konden, gelukkig is dit niks nieuws voor ervaren toeristen als wij. David sloeg deze proef dus met verve, door de basilicum blaadjes te verscheuren en in het soepje te gooien, de limoen erboven uit te knijpen en wat pepertjes erin te schuiven. Vermoedelijk werden er bonuspunten gescoord door excessief te zweten door de hoeveelheid pepertjes. Na dit onverwachte succes van de toerist – en ongetwijfeld grote teleurstelling bij de zes – was een beloning op zijn plaats. Die kwam in de vorm van lokale whiskey uit een plastic fles, Vietnamese sigaretten, en kers-achtige tomaatjes om erbij te eten. Eén groot feest natuurlijk om geaccepteerd te worden in dit levendige, kleurrijke maar vooral bijzonder dronken gezelschap.

Na ons bezoek aan Can Tho moesten we toch echt terug naar Ho Chi Minh City. Daar kon Anke beter uitzieken, David naar de kapper gaan, en we zouden er hoe dan ook langskomen voor onze reis verder naar het noorden.  Ho Chi Minh City vinden we bovendien stiekempjes een hele leuke stad. We vonden weer een prima hotelkamer met een enorm raam aan een hele drukke straat, en zo hoor je Ho Chi Minh City te beleven. Gelukkig bleek na de 2e dag dat Anke’s Can Tho-nese medicijnenkuurtje goed aansloeg. Zo goed dat we de mogelijkheid vonden om naar de Cu Chi tunnels te gaan, een stuk van de Vietcong tunnels die bewaard zijn gebleven voor toeristen.

En morgen reizen we verder, de bergen in naar Dalat. We hebben ons laten vertellen dat het er een stuk koeler is, zo’n 20 graden. En da’s wel lekker na het hete Ho Chi Minh City. Wij rapporteren later. Doei.

Willekeurige beelden op chronologische volgorde! Muzikale ondersteuning: Birdy Nam Nam (waarvoor dank).

Dit zie je: Slowboat van Thailand naar Laos, motorritje naar de grotten bij Vang Vien (L), David op de wat-heuvel in Luang Prabang (L), veerpontje naar Champasak (L), watervallen op Don Det (L), motorritje bij Kratie (Cambodja!), de Tomb Raider tempel bij Angkor Wat (C), tuktukritje terug door de regen (C), boottocht van Siem Reap naar Battambang (C)…

doei!

Phnom Penh

Hoofdstad van Cambodja! Deze stad bood ons de mogelijkheid cultureel verantwoord een blik te werpen op overblijfselen van het terreurbewind van Pol Pot’s Khmer Rouge. Beide ingelezen op het onderwerp met de survivor-account ‘First They Killed My Father‘ van Loung Ung (een aanrader) bezochten we Security Prison 21 (S-21) a.k.a. Toul Sleng, een school die tijdens de Khmer Rouge gebruikt werd als martelplek en gevangenis. We bezochten de mini-cellen waar de gevangenen opgehokt zaten, de martelkamers waar mensen aan bedden werden geketend om weg te kwijnen en de fotogallerijen met de mugshots van degenen die er gestorven zijn.

Een kilometer of 15 buiten Phnom Penh kun je Killing Fields bezoeken: een (bijzonder mooi en groen) gebied waar mensen gebracht werden om afgemaakt te worden (als ze de martelingen overleefd hadden).  Daar gingen we naartoe op de moto: een brommertaxi waar we met z’n 3en (dat is David, Anke en chauffeur) opklauteren om door het chaotische verkeer te zwermen. Op de terugweg hebben we het laatste stuk gelopen omdat onze arme chauffeur een lekke band kreeg, die liet plakken, om hem vervolgens nogmaals lek te rijden.

Maar het was niet alleen maar ellende in Phnom Penh. Een kroegje vlakbij ons guesthouse verlichtte de zware uitstapjes met een Playstation 2 en fijne muziek. Hierop werden verhitte Golf-wedstrijden en potjes PES met Cambodiaanse tegenstander  gespeeld.

Phnom Penh is best een gekke stad, onze guesthouses (en de meeste goedkope) schaarden zich allen rond het Boeng Kak meer, een flinke afstand van de rivier waar de overige stedelijke activiteit te vinden was. Die rivier is een uitloper van het Sap Tonlé (het meer waarover wij van Siem Reap naar Battambang zijn gegaan). Ons budget-ghetto aan de lakeside voelde zo erg geïsoleerd van de rest van de stad. Niet dat het ons ervan weerhield alsnog van het een naar het ander te lopen… Maar goed, na ons Vietnam visum (goedkoop) te regelen konden we doorreizen… Naar:

Sihanoukville

We werden gewaarschuwd voor volle stranden in deze badplaats in het zuiden van Cambodja. Aangekomen waren de stranden gelukkig niet bepaald druk. Het water was dat wel, tot ons grote plezier. In de zee ronddobberen en -spetteren, en aan de strandjes hangen om de zon onder te laten gaan was ons verblijf in een notendop.

Dat luieren was overigens niet onze keus, we werden ertoe gedwongen. Als het aan ons lag maakten we een dagtocht door het nabijliggende National Park om te genieten van de indrukwekkende flora en fauna van Cambodja.  Helaas, na 2 dagen op rij met een ticket ’s ochtendsvroeg voor ons guesthouse op de bus te wachten – die niet kwam vanwege het slechte weer óf het te kleine aantal verkochte kaartjes – besloten we op dag 3 een motor te huren en er zelf doorheen te tuffen. Een leuke tocht, maar wel pas na 2 dagen verplicht luieren…

Om de tijd wat verder te doden werd ons lieve Eee’tje geïnfecteerd met een bijzonder hardnekkig en venijnig virus, geleverd via ons USB stickje uit een internetcafé in Phnom Penh. Het resultaat was accepteren dat we heel veel foto’s kwijt waren (omdat we alles op 1 stickje hadden geback-upped die niet bepaald meer up-to-date was). Nu schrijven we er laconiek over, maar ik kan jullie verzekeren dat het reisgezelschap bijzonder aangedaan was door deze kwestie. Na drie dagen lang klooien is het natuurlijk gelukt de boel weer draaiende te krijgen en alle foto’s terug te krijgen (met een bootable SD kaart met een Windows XP image erop). Ons Eee’tje is nu dichtgemetseld met virusscanners en firewalls, en onze foto’s hebben we op zo’n 4 verschillende locaties opgeslagen.

Vietnam!

Daar zijn we nu, in Ho Chi Minh City (voorheen Saigon). Ons verblijf begon hier bijzonder dramatisch, vanaf de veel te lange busreis met swineflu-controles aan de grens, tot een gestolen portemonnee (stomme David) en een kapotte camera (stomme camera) op dag 1. Het positieve dan: eten is hier goed en goedkoop! In ieder geval een stukje goedkoper dan we gewend waren. Ochtenden begin je hier met een kommetje Pho (noedelsoepje). ’s Middags of ’s avonds kun je je buik vullen met een heerlijke Bánh Xèo (Vietnamese pannenkoek) en dit alles spoel je weg met de Vietnamese ijskoffie’s die je overal op de hoek van de straat kan halen of een lokaal biertje. Zo lekker als die van mams zijn de pannenkoeken trouwens niet, maar ze overtreffen met een vrij ruime marge de pannenkoeken-in-een-soepje-van-boter die in het bedrijfsrestaurant van Teleac worden geserveerd. Deze eerste ervaringen met de (zuid-)Vietnamese cuisine doen de verwachtingen hoog oplaaien, en na de keuken van Cambodja (prima, maar weinig speciaal), die van Laos (oh hoe wij toch die sticky rice missen), en Thailand durft David wel te stellen dat Vietnam op nummer 1 mag komen te staan, maar goed, thuiswedstrijd hè?

En verder? Saigon is een hele mooie stad, maar zonder foto’s hoeven jullie ons niet te geloven. Die foto’s komen later, oké?

Doei!