Zo zag onze roadtrip eruit. Overdag rijden, als het even kan voor het donker is (ong. 5 uur / half 6) een slaapplek vinden – of dat nu een camping is of een gratis ‘resting area’ (stop, revive, survive!) – dan wat eten koken en rond een uurtje of 7 à 8 een boekje lezen en slapen om de volgende ochtend veel te vroeg wakker te worden van de kou. Kampeerstijl met gaspitje en vieze oploskoffie. Vanaf Melbourne trokken we zo langs de kust naar de Blue Mountains ten westen van Sydney waar Britse backpackers weken rondlopen (na een korte tussenstop in Sydney om een klein mankementje aan ons huisje op vier wielen te laten repareren).

Zo hebben we al veel van de verschillende natuur van dit deel van Australië kunnen zien, bossen, stranden, meren, bergen, heuvels, geel en groen. Bij de Blue Mountains spendeerden we twee nachten op een goedkope camping in the middle of nowhere aan een groot meer. De nachten waren er zo donker (op ons zelfgestookte kampvuurtje na) dat we ’s nachts honderdmiljoenen sterrenzwemen konden zien (de melkweg!) die we tot onze grote frustratie niet op foto vast konden leggen (zelfs niet met 15 seconden sluitertijd ). Niet alleen waren de nachten donker, ook waren ze bijzonder koud, maar met 3 lagen (of 4 als je onze kleren meetelt) overleefden we nacht na nacht. Weinig comfortabel wel, maar een tentje opzetten was echt effe teveel gevraagd.

Maar goed, onze ruggen en heupen konden deze levensstijl niet al te lang volhouden, en gelukkig diende onze volgende bestemming zich aan: Newcastle. Daar zitten we nu (ofja, een paar kilometer eronder) bij tante Claire en oom David. Het is hier warmer, er is een wii, en heel lekker eten (onze eerste kangoeroe BBQ zit er al op), dus we vermaken ons prima! Australië voelt zo na Azië wel echt aan als een ander reisje, misschien ook een beetje vanwege de kou, het Westerse, de taal, de familie, etc. Huis komt nu echt wel dichterbij, maar dat vinden we eigenlijk best wel heel prima. Tot gauw hè! Binnenkort heffen we onze pilzen hoog.

Om 01.30 ’s nachts arriveerden we in Singapore. We besloten te wachten op de eerste metro naar de stad (en ons hostel) van 06.30. In de tussentijd probeerden we wat te slapen op het vliegveld, maar dat schoot niet echt op. Toen we uiteindelijk na een nachtje ronddwalen bij ons hostel aankwamen moesten we tot 11 uur wachten voordat we de kamer in konden (zat er dik in). Onze eerste kennismaking met Singapore was om als een zombie rond te lopen in het buurtje rond het hostel. Uiteindelijk konden we om half 12 ons kleine kamertje in, om de rest van de middag te slapen. Singapore is een hele gekke stad, alles is overdekt of in grote gebouwen en er zijn honderd miljoen overdekte winkelcentra. Ook is alles groot, schoon en modern. Chinatown en Little India waren erg de moeite waard, en de meest geschikte plekken voor een goedkope hap buiten (voor een goedkope hap binnen waren de veeltallige foodcourts in de shoppingmalls een goeie). Er waren wel leuke dingen te doen zoals overal shoppen, in de bibliotheek de lift omhoog nemen, beetje de toerist uithangen. De stad zelf doet verder best dood en steriel aan. Een wereld van verschil met het zoemende en toeterende Hanoi!

Na twee nachten in Singapore vlogen we naar Australië, en dat ging niet helemaal goed. Voor de vlucht naar Melbourne hadden we per abuis de tijd van onze vorige vlucht in ons hoofd. Zo kwamen we compleet ontspannen en rustig twee uur te laat aan op het vliegveld. Gelukkig (of niet?) konden we dezelfde avond naar Adelaide vliegen zonder extra kosten. Vanuit Adelaide konden we makkelijk een aansluitende domestic flight naar Melbourne regelen werd ons verteld. Niet dus hè. Alle vluchten naar Melbourne waren of volgeboekt, of te duur (260 dollar de goedkoopste, voor een uurtje vliegen), de bus was vol tot woensdag. Uiteindelijk na een tijdje op het vliegveld alle opties te overwegen en rond te bellen besloten we toch die bus te boeken (en een hostel in Adelaide te regelen). Zo zaten we mooi 2 dagen vast in Adelaide. En het was zo koud! Geen 40°C hittegolven meer, maar winterse 12°C. In Adelaide hadden we een enorm hostel-complex geboekt met honderden jeugdigen (backpackers zijn hier veel aanweziger, op een veel grotere schaal). Het bier is er niet echt te betalen (net als thuis ), en 3x daags uit eten gaan zoals in Azië is hier ook geen verstandige optie.  Nee dan was met een straalkacheltje op ons kamertje zitten een veel gezondere oplossing. De tweede dag konden we een gratis fiets huren (lenen?) om rond te fietsen door de saaie stad, naar de minder saaie botanische tuinen. Uiteindelijk was er weinig te beleven in Adelaide, maar konden we al wel wennen aan de temperatuur en het duurdere eten, slapen, en bier drinken.

Maar woensdagavond om 20.15 konden we met de bus weg. We kwamen in Melbourne aan om 06.45, waar we werden opgepikt door neef Kim. We pakten meteen de tram naar Kim en Shaye’s schattige doch koude huisje waar we een paar nachten konden blijven. Melbourne is een hele leuke stad, het voelt een beetje als thuis omdat het zo Westers en modern is (en koud?). Overal zijn gekke cafeetjes en barretjes in gekke steegjes, veel kunst overal op straat en op de muren. De mensen zijn hier heel vriendelijk en iedereen wil weten hoe het met je gaat (nouja, of ze het echt willen weten weet ik niet, maar ze vragen het in ieder geval altijd en overal). We hebben veel leuke dingen gedaan met hulp van onze locals.  Zo zijn we naar een all-you-can-eat-buffet gefietst in een oud klooster waar je zoveel (of zo weinig) kunt betalen als je wil, we zijn naar gratis exposities gegaan, naar een local punkconcertje en we hebben veel geslapen in het huisje dat de kou zo goed kan vasthouden dat het buiten warmer is dan binnen. Sowieso zijn de Australiërs niet echt van verwarmingen binnen…

En morgen gaan we verder en begint ons roadtrip avontuurtje! Twee weken het Australische platteland met een stationwagen (en een Anke achter het stuur :p)! Volgende targets zijn in ieder geval Sydney (want daar droppen we de auto) en Newcastle (want daar woont meer familie!). Doei hoor!