Hoog in de bergen waren we, in Dalat. Het was daar inderdaad koud, zoals de Vietnamees die zichzelf Andy noemde (omdat dat Engels klinkt) ons al vertelde in Ho Chi Minh City. Nouja, Vietnamees koud dan. Niet zo koud om de mutsen en sjaals te rechtvaardigen die iedereen droeg. Zoals de Lonely Planet ons al beloofde lijkt het inderdaad bijzonder veel op een Frans Alpenstadje en bijzonder weinig op een Vietnammetje-stadje. Maar toch waren we wel degelijk in Vietnam, en om ons daarvan te verzekeren beklommen we de hoogste berg die er te vinden was (2.1km) voor drie dagen spierpijn en een prachtig uitzicht over het land en de bergen. Verder hebben we onze dagen in het stadje gesleten net als alle andere Vietnamezen; met bolletjes rijst met bonen en kokos te eten en onze telefoon te voorzien van een luipaard-huidje (met een folie waar elke Zuid-Oost Aziaat zijn of haar telefoon of laptop mee dichtplakt).

Na de koude bergen is de meest logische volgende stap om het strand op te zoeken, dunkt ons. Aangezien we als de dood zijn voor toeristen besloten we Nha Trang (dé badplaats aan de Vietnamese kust) over te slaan. Door naar Quy Nhon, een stadje aan zee tussen Nha Trang en Hoi An. Of toch niet? Helaas reed onze bus niet verder dan Nha Trang, en waren we gedwongen er een nachtje te blijven… gestrand in Nha Trang. Achteraf een geluk bij een ongeluk! Nha Trang is namelijk helemaal niet zo’n verschrikkelijke badplaats als onze bijbel ons heeft laten denken. En ons uiteindelijke doel – Quy Nhon – heeft geeneens een zwembaar strand. Het staat er namelijk vol met vissersbootjes en afval, en krabbetjes die héél snel kunnen rennen als je ze prikt met een stok. We hebben dus lekker gezwommen in Nha Trang, en gemingled met de locals in Quy Nhon.

En nu gaan we door naar Hoi An waar Anke een jurk gaat laten maken! Hoi An heeft nog echt oude gebouwen omdat het gespaard is gebleven van alle bommen en granaten en alle oorlogen.
Die gaan we zien.

En dan een PS: omdat Vietnam veuls te groot is hebben we besloten ons visum te verlengen en pas eind juni naar Singapore te vliegen (in plaats van via Bangkok, Zuid-Thailand, (Maleisië?) naar Singapore te gaan). Dan hebben we genoeg tijd om niet door het land te hoeven vliegen.

En nog een PPS: David gaat studeren in september! Hij is toegelaten voor zijn master in Leiden (Media Technology) na een telefonisch intakegesprek in Ho Chi Minh City! Joepie! (Nu Anke nog… ).

Doei!