David en Anke’s reis zou niet compleet zijn zonder doldwaze avonturen down unda. Zoals een week lang in de achterbak van een auto leven. Dat kwam voor elkaar, nadat we onze schaars-uitgerustte Ford Falcon stationwagon ophaalden in Melbourne. Na een tweetal noodzakelijke low-budget slaapzakken aan te schaffen spendeerden we onze eerste nacht op een parkeerplaats, in de slaapzak op de voorstoelen met lange broeken, sokken en vesten aan. De tweede nacht kozen we lafjes voor de comfortabelere achterbak en een camping, waar de kangoeroe’s vrolijk rondsprongen en het kampeerterrein verdomd goed voor ons in de gaten hielden.

Zo zag onze roadtrip eruit. Overdag rijden, als het even kan voor het donker is (ong. 5 uur / half 6) een slaapplek vinden – of dat nu een camping is of een gratis ‘resting area’ (stop, revive, survive!) – dan wat eten koken en rond een uurtje of 7 à 8 een boekje lezen en slapen om de volgende ochtend veel te vroeg wakker te worden van de kou. Kampeerstijl met gaspitje en vieze oploskoffie. Vanaf Melbourne trokken we zo langs de kust naar de Blue Mountains ten westen van Sydney waar Britse backpackers weken rondlopen (na een korte tussenstop in Sydney om een klein mankementje aan ons huisje op vier wielen te laten repareren).

Zo hebben we al veel van de verschillende natuur van dit deel van Australië kunnen zien, bossen, stranden, meren, bergen, heuvels, geel en groen. Bij de Blue Mountains spendeerden we twee nachten op een goedkope camping in the middle of nowhere aan een groot meer. De nachten waren er zo donker (op ons zelfgestookte kampvuurtje na) dat we ’s nachts honderdmiljoenen sterrenzwemen konden zien (de melkweg!) die we tot onze grote frustratie niet op foto vast konden leggen (zelfs niet met 15 seconden sluitertijd ). Niet alleen waren de nachten donker, ook waren ze bijzonder koud, maar met 3 lagen (of 4 als je onze kleren meetelt) overleefden we nacht na nacht. Weinig comfortabel wel, maar een tentje opzetten was echt effe teveel gevraagd.

Maar goed, onze ruggen en heupen konden deze levensstijl niet al te lang volhouden, en gelukkig diende onze volgende bestemming zich aan: Newcastle. Daar zitten we nu (ofja, een paar kilometer eronder) bij tante Claire en oom David. Het is hier warmer, er is een wii, en heel lekker eten (onze eerste kangoeroe BBQ zit er al op), dus we vermaken ons prima! Australië voelt zo na Azië wel echt aan als een ander reisje, misschien ook een beetje vanwege de kou, het Westerse, de taal, de familie, etc. Huis komt nu echt wel dichterbij, maar dat vinden we eigenlijk best wel heel prima. Tot gauw hè! Binnenkort heffen we onze pilzen hoog.

Het is al weer een tijdje terug dat jullie iets van ons hebben kunnen lezen, en intussen hebben we veel gezien. Vietnam, Singapore en Australië om precies te zijn. Van Hanoi vlogen we naar Singapore, en zo lieten we het Azië van de afgelopen 4 maanden achter ons. Dag Azië!

Om 01.30 ’s nachts arriveerden we in Singapore. We besloten te wachten op de eerste metro naar de stad (en ons hostel) van 06.30. In de tussentijd probeerden we wat te slapen op het vliegveld, maar dat schoot niet echt op. Toen we uiteindelijk na een nachtje ronddwalen bij ons hostel aankwamen moesten we tot 11 uur wachten voordat we de kamer in konden (zat er dik in). Onze eerste kennismaking met Singapore was om als een zombie rond te lopen in het buurtje rond het hostel. Uiteindelijk konden we om half 12 ons kleine kamertje in, om de rest van de middag te slapen. Singapore is een hele gekke stad, alles is overdekt of in grote gebouwen en er zijn honderd miljoen overdekte winkelcentra. Ook is alles groot, schoon en modern. Chinatown en Little India waren erg de moeite waard, en de meest geschikte plekken voor een goedkope hap buiten (voor een goedkope hap binnen waren de veeltallige foodcourts in de shoppingmalls een goeie). Er waren wel leuke dingen te doen zoals overal shoppen, in de bibliotheek de lift omhoog nemen, beetje de toerist uithangen. De stad zelf doet verder best dood en steriel aan. Een wereld van verschil met het zoemende en toeterende Hanoi!

Na twee nachten in Singapore vlogen we naar Australië, en dat ging niet helemaal goed. Voor de vlucht naar Melbourne hadden we per abuis de tijd van onze vorige vlucht in ons hoofd. Zo kwamen we compleet ontspannen en rustig twee uur te laat aan op het vliegveld. Gelukkig (of niet?) konden we dezelfde avond naar Adelaide vliegen zonder extra kosten. Vanuit Adelaide konden we makkelijk een aansluitende domestic flight naar Melbourne regelen werd ons verteld. Niet dus hè. Alle vluchten naar Melbourne waren of volgeboekt, of te duur (260 dollar de goedkoopste, voor een uurtje vliegen), de bus was vol tot woensdag. Uiteindelijk na een tijdje op het vliegveld alle opties te overwegen en rond te bellen besloten we toch die bus te boeken (en een hostel in Adelaide te regelen). Zo zaten we mooi 2 dagen vast in Adelaide. En het was zo koud! Geen 40°C hittegolven meer, maar winterse 12°C. In Adelaide hadden we een enorm hostel-complex geboekt met honderden jeugdigen (backpackers zijn hier veel aanweziger, op een veel grotere schaal). Het bier is er niet echt te betalen (net als thuis ), en 3x daags uit eten gaan zoals in Azië is hier ook geen verstandige optie.  Nee dan was met een straalkacheltje op ons kamertje zitten een veel gezondere oplossing. De tweede dag konden we een gratis fiets huren (lenen?) om rond te fietsen door de saaie stad, naar de minder saaie botanische tuinen. Uiteindelijk was er weinig te beleven in Adelaide, maar konden we al wel wennen aan de temperatuur en het duurdere eten, slapen, en bier drinken.

Maar woensdagavond om 20.15 konden we met de bus weg. We kwamen in Melbourne aan om 06.45, waar we werden opgepikt door neef Kim. We pakten meteen de tram naar Kim en Shaye’s schattige doch koude huisje waar we een paar nachten konden blijven. Melbourne is een hele leuke stad, het voelt een beetje als thuis omdat het zo Westers en modern is (en koud?). Overal zijn gekke cafeetjes en barretjes in gekke steegjes, veel kunst overal op straat en op de muren. De mensen zijn hier heel vriendelijk en iedereen wil weten hoe het met je gaat (nouja, of ze het echt willen weten weet ik niet, maar ze vragen het in ieder geval altijd en overal). We hebben veel leuke dingen gedaan met hulp van onze locals.  Zo zijn we naar een all-you-can-eat-buffet gefietst in een oud klooster waar je zoveel (of zo weinig) kunt betalen als je wil, we zijn naar gratis exposities gegaan, naar een local punkconcertje en we hebben veel geslapen in het huisje dat de kou zo goed kan vasthouden dat het buiten warmer is dan binnen. Sowieso zijn de Australiërs niet echt van verwarmingen binnen…

En morgen gaan we verder en begint ons roadtrip avontuurtje! Twee weken het Australische platteland met een stationwagen (en een Anke achter het stuur :p)! Volgende targets zijn in ieder geval Sydney (want daar droppen we de auto) en Newcastle (want daar woont meer familie!). Doei hoor!

Eerst een filmpje! Dan verhaaltje.
Uitzicht van het hotel in Sapa, moto bij Ninh Binh (eerst kippendorpje, dan platteland), ferry van Haiphong naar Cat Ba, bootje bij Halong Bay, onbegrijpelijk vleesschouwspel bij Bac Ha flowermarket, busritje van flowermarket naar Sapa, silly walk van onze gids, meeliften in de laadbak bij Sapa.

Sapa

Van Hanoi naar Sapa kost de nachttrein 9 uur. Die uren kun je naargelang je budget spenderen op een houten bank, een zachte stoel, een hard bed of een zacht bed. Wij kozen voor de zachte stoel, voor de perfecte balans tussen budget en comfort. Dat er 9 uur lang een Vietnamees 0p een plastic krukje in het gangpad naast ons zat geeft goed aan hoe men hier denkt over zo’n balans.

Maar goed, we kwamen aan in Sapa! In de bergen, en bergen kregen we. Ons hotel had namelijk een super uitzicht over een dal met groene bergen en kenmerkende rijst-terrasjes (zie YouTube filmpje). Sapa zelf is wel oké, er zijn heel veel verkoopvrouwtjes die je lastig blijven vallen, veel hotels en Westerse restaurantjes, maar diep weggestopt kun je nog best de Vietnamese eethokken vinden. Vrijdag kwamen we aan, zaterdag lummelden we wat en zondag gingen we naar Bac Ha voor de wekelijkse flowermarket waar alle bergstammetjes uit de omgeving naartoe gaan. En busjes toeristen. De helft van de markt bestond namelijk uit de bekende souveniertjes met bijbehorende verkopers (you buy somsing from meee?), en de andere helft bestond uit eten, groente en vlees, en veemarkt. Kleurrijk was het wel.

En dan? We hadden nog twee dagen over als we woensdag in Hanoi wilden zijn om donderdag te vliegen. Die konden we doorbrengen in de bergen, want dat is de reden dat je naar Sapa gaat natuurlijk. Na veel wikken en wegen boekten we een two-day trip met homestay bij ons hotel; de makkelijke maar riskante optie. Hotels verkopen namelijk niks meer dan kaartjes voor obscure toeristenbureautjes. Zelf weten ze niks van wat ze verkopen.

Maar! De volgende dag leek goed te beginnen. Onze groep bestond uit drie westerse toeristen (incluis ons) en één clown met een cowboyhoed én een silly walk (zie YouTube) die ons vertelde dat hij onze gids was. Met dit gezelschap stapten we in een jeep die ons naar het startpunt van de wandeltocht bracht. We liepen al gauw door een heel mooi dal, op de voet gevolgd door hmong verkoopvrouwtjes, en met in de verte zo nu en dan een andere groep toeristen.
Na enkele kilometers raakten we deze groepen kwijt, en daarmee geleidelijk ook de mooie omgeving (of andersom?). Voor we het wisten klommen we langs kale bergwanden en over het bouwterrein van Vietnamese bouwlieden die druk bezig waren in de bergen te graven, wegen aan te leggen en ingewikkelde buizenstelsels te bouwen. Of zoals onze Spaanse medereiziger omschreef: ‘Completely destroying the mountain‘. Inderdaad. Vanuit ons homestaydorpje hadden we een goed zicht op de kapotte bergen. De dag erna zouden we langs dezelfde weg terug moeten klimmen, maar dat ging er bij ons niet in. Na hilarische pogingen onze wens voor een ander pad uit te leggen (onze cowboy zei namelijk altijd maar yes of okay als hij ons niet begreep) kwamen we zelfs zo ver dat we zijn baas gingen bellen (tot zijn onvrede, vermoedelijk?), die meteen onze klacht begreep en een andere route voorstelde… De veelbelovende ‘main road‘ ging het worden! Wederom tot vermoedelijk onvrede van onze gids, want tot de volgende morgen probeerde hij ons op andere gedachten te brengen. Zijn industriegebied klim was 2 kilomèt, en onze prachtige mainroad zou 7 kilomèt zijn…

De volgende dag was het na een ijskoude duik bij een waterval tijd voor onze main-road tocht. Na een kilometer of vijf vond onze gids het dan toch te bont worden, en hield hij een mini-vrachtwagentje aan die stenen en zand aan het vervoeren was. Onze laatste twee kilometer zaten we op deze waardevolle lading in de laadbak van het uitzicht te genieten!

En zo kwam ons Sapa avontuur tot een eind, dezelfde avond keerden we namelijk terug  naar Hanoi. Om op David’s verjaardag bij te slapen van de treinrit en wat Bia hoi te drinken om de hoek. Dat was Vietnam voor ons! Straks checken we uit bij ons hotel, en vanavond om 21 uur vliegen we naar Singapore! Dag Vietnam, daahaaag!

Hanoi is een grote stad! Niet zo groot als Saigon, maar het voelt wel drukker door de nauwe en gezellige straatjes (niet altijd even gezellig met de verschillende stromen motobikes en taxi’s die er doorheen racen). We hebben onze tijd hier goed besteed, met bijzonder cultureel verantwoorde uitjes en sightseeing.

Zo zijn we naar Hanoi’s Museum of Ethnology gegaan, om ons te verdiepen in de culturen van de verschillende etnische minderheden die Vietnam rijk is. Diezelfde avond hebben we de Waterpuppet show bezocht, want daar ontkom je niet aan in Hanoi.

Was allemaal heel leuk en leerzaam, maar het werd ook hoog tijd voor ontspanning! En aangezien het sinds we hier zijn zo ontzettend heet is, en je nergens aan de hitte kan ontkomen (behalve misschien een Bia Hoi tentje ’s avonds laat), besloten we Hanoi’s Water Park te bezoeken! Een daglang spetteren in de zwembaden aan het Ho Tay lake. Helaas geen foto’s, maar het tikibad kan nog wat leren van Vietnamese glijbaan-architecten!

En voor de rest gaat de gang z’n gangetje. We eten nog heel lekker (Bun cha! nieuwe straatfavoriet),we struinen veel rond door de stad, en morgen pakken we de nachttrein naar Sapa. Daar is het koud! Hoera!

Ninh Binh ligt midden in een soort van ‘Halong Bay op het droge’, enorme rotsblokken rijzen er boven de rijstvelden uit. Dat weten we omdat we er doorheen zijn getjoekt op een moto, op een bijzonder lange motodag waar we een bijzonder groot aantal kilometers achter ons hebben gelaten, en bijzonder veel heen en weer zijn gereden onder het mom van David’s lijfspreuk: teruggaan kan altijd, heen kan maar 1x. Heen kon dus toch wel meerdere keren… Ons tochtje bracht ons onder andere langs het Middeleeuws ogende kippendorpje waar een kekke kerk te vinden is, langs een pagodaatje op een berg, en langs de oude citadel van Hoa Lu. Daar vonden we een hele grote enge spin die ons vermoedelijk vanuit Thailand gevolgd is (die maakt hele sterke webben waar kleine vogeltjes in vast kunnen komen te zitten). In ieder geval was het een goeie rij-dag, en zeker de moeite waard, vooral ook omdat er niet bijzonder veel te doen is in Ninh Binh, naast rijstpapjes eten tot in de kleine uurtjes…

Na Ninh Binh Haiphong! Want dat is een grote havenstad (officieel de 3e grootste stad van Vietnam), waar David’s grootouders uit de buurt komen. Haiphong is wel duur voor Vietnamese standaarden. Daarom zijn we er ook niet zo heel lang gebleven, en teruggravende in ons geheugen komen we tot de conclusie dat we er voornamelijk hebben rondgelopen.

Na Haiphong dan? Dat was een vraag die ons lang onbeantwoord bleef, omdat we graag Halong Bay wilden zien (verplicht nummertje heb ik me laten vertellen). Deze baai ligt ten oosten van Haiphong, dus je zou zeggen gaan met die banaan.  Echter werden we afgeschrikt door alle dramaverhalen van het boeken van tours naar Halong Bay (je kunt niet echt op je eigen houtje de baai bezoeken, je zit vast aan geboefte die kaartjes verkopen voor lekke boten vol met ratten en toeristen). Die tours boek je voornamelijk vanuit Hanoi, want Halong Bay is echt zo’n dagjestrip bestemming waar bussen vol joelende toeristen worden losgelaten. Die enge bussen komen dan allemaal aan in Halong City (een even enge stad), en vanuit daar vaart iedereen door de baai naar Cat Ba eiland (het grootste en enige bewoonde eiland in de baai), en dan gaat de boot weer snel terug naar Halong City om de bus naar Hanoi te pakken.

Maar wij konden vanuit Haiphong met een slowboat naar Cat Ba gaan, om daar zelf iets te boeken en dus in tegenovergestelde richting te gaan (van Cat Ba door Halong Bay naar Halong City en dan door naar Hanoi). Verlamd van angst boekten we op Cat Ba een bootje, en we eindigden warempel op een mooie ratvrije kleine boot met enkel 3 vietnamezen co-toeristen. Met z’n 5en zijn we door de baai gevaren om de grotten te bekijken,  een halfuurtje in een kayak wat rond te peddelen, in zee te zwemmen, samen te lunchen en afgezet te worden in Halong City om door naar Hanoi te kunnen gaan. Een zeer voorspoedige dag waar wij de intimidatie van de vele toeristen bespaard zijn gebleven, vermoedelijk omdat we de minder gebruikelijke richting kozen. Driewerf hoera.

En nu zitten we in Hanoi, die een hele goede eerste indruk maakt met haar kleine knusse straatjes, drukte en Bia Hoi (tapbier) tentjes alwaar we bieren voor een luttele 3.000 Vietnamese Dongen kopen (dat is 12.5 eurocent!). We hebben een vliegticket van Hanoi naar Singapore geboekt voor de superaanbiedingdiscountinternetprijs van 25 USD p.p. Wel op een slechte dag, 3 juli komen we aan in Singapore om 01.30 uur ’s ochtends, en 5 juli reizen we ’s avonds alweer door naar Melbourne. Dat is dus 2-en-een-halve dag Singapore: 3 juli overdag, 4 juli de hele dag, en 5 juli de eerste helft van de dag. Krap, we wilden eind juni/begin juli daar zijn (David’s verjaardag in Singapore hoera!). Maar dat feestje gaat dus lekker niet door. Het scheelt ons een dikke 250 dollar om 3 juli te reizen i.p.v. eerder. Het lot brengt ons dus 3 juli pas naar Singapore. Maar dat is allemaal toekomstmuziek, is het niet? Eerst Hanoi, dan Sapa, dan Hanoi, dan Singapore! Hoioi.

We zitten nu al meer dan een maand in Vietnam, dus het is hoog tijd voor samenvattende bewegende beelden. Nouja, niet echt samenvattende beelden, maar willekeurige!

Wat zien we?
David steekt over in Ho Chi Minh City, veel motobikes in Ho Chi Minh City, boottochtje in Can Tho (richting floating markets), berg beklimmen in Dalat, joelende kinderen in Quy Nhon, Marble Mountains beklimmen + uitzicht, Anke eet dragonfruit, trein van Danang naar Hue, bombermannen op de hotelkamer in Hue, in zwaantje dobberen in Hue, boottochtje naar Phong Nha grotten bij Dong Hoi, in de grotten…

We zitten nu in Ninh Binh, waar we vanuit Dong Hoi met de trein heen zijn getjoekt (slaaptrein waar we onszelf tussen het plafond en ons stapelbedje mochten klemmen. De 3e verdieping stapelbedden zijn de goedkoopste…).  Onze eerste avond vierden we er met een kom chao ga (vergeef het gebrek aan streepjes en frutseltjes op de letters); stomende rijstpap met kip, basilicum en andere groenten. Iedereen eet het hier, dus vooruit.

Dong Hoi is een gek stadje aan zee. We zaten er in een hotel met prachtig uitzicht op de bootjes en eettentjes langs het water, we aten er een gekke vis die tanden had die groter waren dan de onze, en moeders bijten hun kinderen er nog gewoon in de arm als ze stout zijn. Vanuit Dong Hoi zijn we naar de grootste (en oudste) grotten van Vietnam gegaan; de Phong Nha caves! Erg groot waren ze, en ook best druk met alle Vietnamese dagjesmensen. Foto’s staan d’rop.

Daag!

Hoi An is een gek stadje. Er mogen geen auto’s in het binnenstadje rijden, dus de boel is erg fiets-, moto- en voetgangervriendelijk. Het binnenstadje bestaat voor zo’n 80% uit klerenmakers en schoenenmakers, die alles kunnen namaken uit bladen en van foto’s (jurken, broeken, jassen, tassen, sneakers, schoenen, laarzen). De overige 20% bestaat dan uit marktje, barretjes, restaurantjes en hotelletjes. Anke heeft een jurk en een paar laarzen laten maken, en David niks.

Op de motobike ben je zo in Danang want dat is maar zo’n 30km. Tussen Hoi An en Danang in zitten de Marble Mountains, grote heuvels die volstaan met pagodaatjes en grotten, en met een heel gek dorpje eronder waar ze vanalles van marmer maken (maar het liefst ontzettend grote beelden van galloperende paarden). En dan niet van Marble Mountain-marmer, maar van geïmporteerd Chinees marmer. De Marble Mountains zijn namelijk veel te klein voor het commerciële instinct van de Vietnamezen, die zouden zo op zijn om een winkel te vullen met marmeren galloperende paarden. Zo groot zijn ze namelijk ook weer niet. Maar wel groot genoeg voor een heel mooi uitzicht waar je de kustlijn, Danang en Hoi An kan zien liggen (op warempel een heldere dag!).

In culinair nieuws; de Cao Lao’tjes gingen erin als zoete koek, dat is een local Hoi An gerecht die bestaat uit dikke rijstnoedels die gekookt zijn in Ba Le-bronwater (heel belangrijk!) en verder met varkensvlees en taugé en basilicum worden geserveerd, met gekke crouton-achtige gefrituurde blokjes erin. Lekker! De eerste avond begonnen we met zo eentje in een klein restaurantje, waar we de avond afsloten met een hele dikke rum cola (omdat onze bediende het zelf niet durfde te mixen). En in overig culinair nieuws: de Banh Xeo wordt hier in stukjes geknipt en in een rijstvelletje gegeten, gekke Vietnamezen… En dat was Hoi An, dan door naar Danang, omdat het een grote stad is dichtbij Hoi An, en omdat we vanuit daar met de trein verder kunnen!

Maar langer dan een dag gingen we er niet blijven hoor. We moeten wel mijlen maken he! Nee, het was voornamelijk het treinstation waar we Danang voor in gingen. We zijn er niét naar het museum gegaan, wat ons ten harte werd aangeraden door de Franssprekende local die we er spraken. Nouja, niet zozeer aangeraden, er werd aangenomen dat dit museum de reden voor onze aanwezigheid in Danang was. Wel hebben we er twee usb nep playstation controllers gekocht om samen te bombermannen. De trein dan! Die is heel mooi, langs de kust en door de bergen (tunnels!), wacht daar ons filmpje maar voor af . Die trein bracht ons naar Hué.

En daar vierden we onze aankomst met een bordje kippenvoetjes! Haha niet echt hoor, maar we hebben geleerd dat willekeurig dingen op de kaart aanwijzen niet altijd even goed werkt. We weten de woorden voor kip, eend, varken en rund inmiddels, maar niet die voor gegrilde voetjes met sesamzaadjes erop. Toch werd onze kip zo geserveerd. Lekker bij het bier vertelden de geamuseerde locals naast ons. Veel vlees zat er niet aan.

Er was veel te zien in Hué. We zijn een middagje de oude Citadel in geweest (waar oude paleizen, tempels en huizen van de Nguyens staan), we hebben bij zonsondergang op de rivier in een waterfiets-zwaantje gedobberd, en de omgeving in gebromd op de moto. Ook hier hebben we lekker gegeten; Nem Lui, gegrild varkensvlees met taugé, koriander en sla in een rijstvelletje rollen. Ook vloeit het lokale bier hier rijkelijk; Huda en Festival bier uit Hué (beiden gebrouwen met Deense technologie weet het etiket ons te vertellen…), kost geen drol. En nu knallen we verder met de trein naar Dong Hoi… Doei!